Imaxe de cabeceira
O curruncho de artistas

Espazo para a creación artística: literaria, gráfica…

Artigos nesta sección:

Levaba aquí, esperando, moito tempo xa.

Anos quizais, anos terriblemente longos e solitarios.

Ás veces, tiña a sensación de felicidade, pequenos momentos luminosos na bruma da súa existencia. Luminosos e breves, como o seu último bico.

Mirou as súas pálidas mans sen comprender nada, case esperaba que houbese gretas na extensión branca da súa pel, algo que mostrase o quebrada que se atopaba no interior.

 Nas súas mans había unha liña de líquido vermello. Líquido da vida que ía secando.

 Nada máis.

 O de sempre

 [O inevitábel]

 O seu sufrimento.

Baixou as mans ao seu regazo, sen importarlle a mancha que deixaba no seu vestido. Non importaba, era un vello, non duraría moito.

Alí, sentada na cadeira de bonita madeira escura, nunha gris habitación chea de pozas dese líquido vermello, a súa branca e fráxil figura resaltaba de maneira fermosa. Unha luz entre a escuridade, parecía dicir a estancia.

Só parecía desequilibralo todo as manchas vermellas na muller, estendidas polo seu corpo. O único toque de cor que parecía haber nela.

Preguntouse canto tempo tardaría en rematar todo.

Proxecto audiovisual realizado polo alumnado de 2ºESO, baixo a dirección de Marcos Gallego.

(O Tolo entra en escena, mira ao público, comeza a chorar. As luces que nun inicio seguían a súa traxectoria, dende que chegou ao escenario ata que se situou no centro, víranse cara ó público, neste intre o Tolo comeza a berrar entre xantos desgarradores, sen ocultar a carraxe reprimida.)

TOLO: Pensamos e reflexionamos só arredor do que entedemos, do que sabiamos de antemán, do que dun xeito ou doutro forma parte de nós; do mesmo xeito que só ouvimos aquelas voces que, aínda sen chegar a ser calco directo da nosa, ben podría selo. Xa non só falo de linguas e de culturas alleas que non respectamos porque non coñecemos, nin tampouco de ideas que difiren uns milímetros das nosas e son entendidas coma unha ofensa ou, en moitos casos, como a manifestación da ignorancia dese individuo que se atreve a expresalas nun entorno “hostil” que para nós é tan familiar. Tampouco falo soamente das caracteristicas intrínsecas ao propio individuo tan xenerica e polémica coma o sexo; nin tampouco falo de características tan individuais coma a orientación sexual. E moito menos me adentrría no profundo da psique, da personalidade, do mais propio: da lanza afiada que bate con todos, ata consigo mesma, buscando a complementariedade absoluta, a cal non existe.

(As luces deixan de apuntar ao público, agora céntranse nel. Este comeza a rir, a rir dun xeito tan estridente e desquiciado que reafirma o seu papel de tolo. Comeza a sinalar ao público ao azar, pois xa non os vé. Continúa berrando, esta vez entre risas desquiciadas que amosan o máis fondo pánico.)

TOLO: Entón de que falo? De que falo se non falo do noso mentres falo de nós? Falo do mundo que nos rodea e da sua relación con nós, da nosa relación con el, do seu padecemento por nós e da nosa inconsciencia cara el. Falo do erro que envolve a nosa correlación. Falo da simbiose atrofiada e parasitaria, falo da podredume da existencia que non respecta á existencia veciña; falo de nós.

(Baixa do escenario, adéntrase no público. As luces acéndense coma se a función rematara, o cal xera desconcerto. Simboliza o realismo do tema a tratar, non se focaliza no escenario, nin no público. As luces acéndense para dar a ver que todo é real. A xente comeza a asustarse.)

TOLO: Cremos que nos pertence a bascula da xustiza e sabemos con total certeza que somos únicos capacitados para invertir no mundo, para opinar a cerca do que lle conven , coa actitude máis rancia e paternalista que podemos chegar a adoptar, tentando ser pais da nosa nai, tratandoa coma unha demente senil, coma unha vella inconsciente de si mesma a quen temos que protexer. Pero protexer de quen? De nós? Dos fillos/pais que a insultan con cada acto? Que a prostitúen e maltratan? Que abusan dela e corrompen a sua fertil dignidade? Quen somos máis que salvaxes que conseguiron crear cadeas de producion industriais, máis cruentas cá propia natureza tamén salvaxe? Quen somos máis que ególatras reprimidos, animais civilizados e cobardes respeuoso coa lei por medo as represarias, non por principios? Quen somos para xulgar a perfeción da Terra se non sabemos tan sequera ser coherentes coa nosa propia xustiza?

(A función non triunfa. A función non é función; non emociona, non divirte, non alegra, non entristece. Soamente é un tolo chiando entre o público, chorando e rindo, rindo e chorando.)

TOLO: Non somos nós os que debemos hipotetizar arredor das medidas de flexibilidade para reducir un chisquiño o quencemento global cada ano. A problemática medioambiental xa non é grave, está en colapso; simplemente o estilo de vida dunha soa especie require o sacrificio de 60 mil millóns de animais cada ano, a utilización de 137 L de auga por persoa e a desaparicón de máis de 150 especies cada día. Falamos de compravenda de emisións que so mercan os paises ricos, para contaminar máis, aos paises pobres, os cales non ían emitir GEI, pois non están industrializados . O noso planeta non é Wall Streett e non cotiza en bolsa ou polo menos non debera. Así coma o progreso non é sinonimo de progreso tecnolóxico, o progreso tecnolóxico e só e exclusivamente tecnoloxía; a nosa sociedade non precisa seguir medrando nese sentido, a nosa sociedade para progresar debe deterse, paralizarse, deixar de facer dano, se non queremos que esta sexa a nosa apocalipse; non necesitamos seguir producindo máis e máis, nin medrando industrialmente, nin levando roupa feita nunha punta do mundo e comendo laranxas producidas na outra. Unha especie progresa cando se adapta ao medio no que vive, deste modo dicimos que evoluciona. Unha especie convírtese en plaga cando coloniza o medio no que vive e resulta dañino para as demais especies. A nosa sociedade progresará cando se adapte ao seu entorno e o respete . Deste xeito tamén evolucionará moral e eticamente.

(Péchase o telón, el segue entre o público, a xente marcha asustada e desgustada por perder o tempo, el salouca.)

TOLO: O respecto e único, cara todos e cara todo ou cara ninguen e cara nada.

Ceo sen chuvia

Parece ser que o outono,

tapou con follas e con auga os doces

non tan só días, senón recordos,

dos seus ollos cor morriña.

Xa que por máis que queira,

seguirá sendo Manuel,

pola familia, polos compañeiros.

non sae a dor acumulada.

Quizáis, ela, por moito que queira quitar os tormentos,

non é capaz polo eco dun recordo difuso.

 

-        Os homes NON choran!.

Ser sen ser

Samaín, o día favorito de Manuel.

Érguese sabendo que pola fiestra,

non se espera luz, senón gozo.

Escoita no autobús as letras das

cancións que repudia, mais

non lle hai que facer. Homes…

O seu fermoso conxunto,

simula non ser un disfrace,

só unha exigua realidade.

Unha realidade que está disfrazada

Ao son do bombo escóitase:

-        MARICA, MARica, marica!

 

Rachaduras de estrelas,

sobrepasan o ceo entre tanto alcohol.

Manuel non tomara nin unha copa,

pero decidira saír esta vez maquillada.

Entre xeringas de líquido sospeitoso,

hai un corpo tirado rodeado de seres

insolentes e inxustos.

Os beizos máis vermellos,

que o labial que comprara.

Os ollos máis escuros,

que a morriña nocturna.

Un velo posto,

de forma colectiva.

- Travelo, travelo, travelo…!

   As mulleres non deben ir soas.

Menos, pola rúa de noite.

O axitación de Manuel mentres

era invadido por un descoñecido,

e os seus gritos de agonía e dor

non eran nada comparado co que escoitou.

-        As mulleres non deben ir soas.

 -        E menos ti, que non o es!

- Pásalle por ir provocando,

a ver si así para de pintar o indio,

por unha parte estalle ben,

se deixara de andar con esas mariconadas,

que mal vai o mundo.

As palabras non só existen

dentro dun Manuel en coma,

que espertaría para volver a súa infame rutina.

As palabras existían tamén,

no mundo real.

 -        Real, pero falso!

Chuvia sen ceo

Negro, non é morriña, é negro.

Máis escuro que a escuridade.

Non só dentro do obxecto de madeira,

que subiría ao ceo. Tamén,

na cara dos familiares e dos non

tan familiares. Só unha acción:

NEGRO.

Por primeira vez o negro

era descanso en Manuela.

E no negro

unha silueta

máis tinguida de bágoas

que o resto:

Pai!
(que os nenos non choraban)

 

-        Os homes SI choran…

Cando o coello tirou un reloxo do peto do chaleque, decatouse de que chegaba tarde a unha cita que tiña cunha fermosa lebre chamada Martina. O coello Pepe comezou a correr o máis a présa que podía.

Na metade do camiño atopou unha meniña duns catro anos chorando, e parou a preguntarlle que lle pasaba. Ela díxolle que non sabía onde estaba a súa nai, entón Pepe decidiu que non podía deixar aí soa á rapaza, por iso se dispuxo a buscar á súa nai. Percorreu medio pobo, preguntoulle a toda a xente que vía e non descansou ata que a atopou, despois de media hora na súa procura. Cando por fin chegou ao restaurante onde quedara con Martina, descubriu que xa non estaba alí, pois, cansa de esperar, marchara había dez minutos. É por isto que Pepe foi á súa casa a pedirlle desculpas polo seu retraso e explicoulle o acontecido, pero ela non aceptou as súas desculpas.

Todo apenado, Pepe voltou para o seu fogar, pero pronto caeu na conta de que, se Martina non podía entender que a rapaza precisaba a súa axuda, non pagaba a pena estar con ela.

Cando o coello tirou un reloxo do peto do chaleque, viu que non funcionaba, polo que se encamiñou pola cidade en busca de unha reloxería na que estiveran dispostos a arraxalo para que volvera a funcionar correctamente.

Polo camiño, perdeu a carteira, onde levaba cartos para pagar o arranxo. O tempo voou mentres buscaba a carteira desaparecida, non deixou pedra sen levantar ata que a atopou, o problema foi que estaba enriba dun tellado, estívose preguntando para si como chegara alí durante uns minutos, pero veu que estaba escurecendo e as tendas(entre elas a reloxería), cerrarían dentro de pouco. De forma que trepou como un mono, colleu a carteira e marchou a toda présa dando brincos.

Cando chegou, viu que seguía aberta a reloxería, e en menos do que canta un galo, foi, encargou e pagou o arranxo, e marchou felizmente á súa casa.

Cando o coello tirou un reloxo do peto do chaleque, comprobou que eran as cinco e media e acelerou o ritmo. Dirixíase ó seu tobo. Polo camiño todos os seus amigos preguntábanlle a onde ía, pero el seguía correndo, cada vez máis rápido. Cando chegou á súa casa, quitou o chaleque e colgouno nun percheiro. Correu á cociña. Apagou o forno e sacou un biscoito queimado. O coello preparouse para facer outro moi rápido, xa que ás sete tiña unha festa con todos os animais do monte e non quería decepcionar ós seus compañeiros. Cando rematou a sobremesa, chamárono para informalo de que a festa fora cancelada. O coello, triste, puxo a mesa para comer o biscoito el soíño, cando de súpeto soou o timbre. Alí fóra estaban todos. Viñan a darlle ó coello unha festa, porque el mesmo esquecera o seu aniversario.

360 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  |   | 45  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.