Imaxe de cabeceira

Hai uns días tiven entre as miñas mans o calendario deste 2019 da editorial Xerais. Ata aí todo normal, xa que o quid da cuestión atópase no contido do almanaque. Cada mes está acompañado por unha imaxe dos anos trinta tirada polo fotógrafo ourensán Xosé Suárez, tendo todas elas unha característica común: o protagonismo da muller galega, mariscando, traballando o liño, tecendo redes, peneirando o gran ou cociñando o polbo, entre outros labores.

Dende xaneiro ata decembro, todas as fotografías teñen na súa marxe inferior dereita unha pequena anotación poética acorde coa foto, como, por exemplo: Peneirar os días como quen peneira o gran, en busca de tempos mellores…

Considero este calendario como unha peza excelente que retrata a unha parte da sociedade ignorada pola historia, valente e loitadora. O exemplo de que non precisaban de ningún home para saír adiante, pois elas aprenderon a loitar soas, no país das viúvas dos mortos e as viúvas dos vivos.

Cabe destacar o magnífico texto do escritor Pedro Feijoo introducindo o calendario, e titulado: Invisibles, as mans transparentes que teceron o país, título que anticipa o tema do seu escrito e que convido a todo o mundo a ler, pois, na miña opinión é un texto excelente.

A verdade é que cando vin o documento só puiden facerme unha pregunta: será isto unha premonición? Ao que me contestei: si, debe ser unha visión de que o 2019 vai ser o ano das mulleres. Quizais as persoas encargadas de deseñar o calendario para este ano non o idearan dese xeito, pero así é como o interpretei eu, aínda que non da mesma maneira ca no intre no que folleei as páxinas, pois para min o ano das mulleres foi o 2018, ano do Time’s Up e do 8M, entre outros acontecementos que marcaron un antes e un despois na nosa historia. Polo tanto, opino que non é un presaxio de que o 2019 vai ser o ano das mulleres, senón que vai ser unha continuación do ano das mulleres 2018, pois unha vez que decidimos erguernos e levantar a voz, vai ser imposible facernos calar: a revolución será feminista ou non será!

Por todas aquelas mans invisibles que teceron o país, todas as escritoras silenciadas e borradas da historia, por todas as pioneiras na ciencia, polas meigas queimadas en fogueiras, polas mestras fusiladas, polas mariñeiras… e por todas as mulleres, ao 2019 só lle pido que sigamos avanzando, sempre xuntas, por un futuro mellor.

En 1963 coincidindo co centenario da publicación de Cantares gallegos celebrouse por primeira vez o “Día das Letras Galega”, co obxectivo de homenaxear a importantes figuras da cultura galega. Esta primeira edición foi dedicada a Rosalía de Casto e dende entón, cada ano, novas figuras relevantes son premidas. Porén, hai unha en concreto que, malia a súao seu enorme labor en prol da cultura de Galicia, foi candidato en numerosas ocasións pero nunca recibiu a homenaxe, falo de Carvalho Calero, a que se debe isto? Por que non homenaxear unha figura que tanto loitou pola nosa cultura? Na miña opinión resulta incomprensible.

Con respecto ao seu labor lingüístico, o mesmo ano que comezan a celebrarse as Letras Galegas, 1963, créase a Cátedra de Lingua e Literatura Galega na Universidade de Santiago de Compostela, e foi Carvalho Calero a primeira persoa en converterse en catedrático de  lingua galega. Así mesmo, en 1966, levou a cabo un dos traballos máis importante da época sobre a lingua de Galicia, a Gramática elemental do galego común, que impulsou o camiño cara unha normativa unificadora para a lingua.

No ámbito literario desata a súa obra A xente da barreira, a primeira novela en galego da posguerra, aínda que escribiu moitísimas outras obras destacando tamén no ámbito teatral. Sen dúbida, un dos labores máis relevantes levados a cabo por este autor foi a exhaustiva investigación que realizou sobre a historia da literatura galega, a cal sería recollida no seu libro (publicado pola editorial Galaxia no 1963): Historia da literatura galega contemporánea. Grazas a este libro podemos coñecer moito máis sobre a nosa historia literaria.

Cada día ao redor de 137 mulleres no mundo morren asasinadas a mans dun home, segundo datos da ONU; a isto a RAE decide chamarlle “violencia doméstica” en lugar de “violencia de xénero”. Tratar de quitarlle importancia á violencia machista non é unha solución razoable para erradicala.

Moitas mulleres son asasinadas polas súas parellas ou persoas da súa familia, pero moitas outras son escollidas ao azar por descoñecidos, homes aos que non lles importa a cal delas roubarlle a vida, secuéstranas para violalas e logo matalas; unha situación que se ve todos os días e que nos obriga ás mulleres a vivir con medo.

Por outro lado, non só non debemos reducir a violencia machista a unha violación, senón que tamén debemos incluír a prostitución forzada, a discriminación laboral, na que as mulleres reciben un pago inferior ao traballo que levan a cabo, ou o aborto selectivo por sexo, que consiste en interromper un embarazo segundo o sexo previsto do bebé, entre moitas outras maneiras de violencia machista.

1974 Artigos | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  |   | 247  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.