Imaxe de cabeceira
Actualidade nos medios

Enlaces interesantes a medios de comunicación

Artigos nesta sección:

Hoxe en día non deixamos de ver nos medios de comunicación día si e día tamén catástrofes naturais que arrasan poboacións arredor de todo o mundo. Son moi recorrentes as falsas promesas dos grandes líderes políticos ao respecto, ocultando un interese económico detrás delas, e sufríndoas as persoas con menos recursos económicos. Acaso non é o mesmo que haxa un terremoto nun país rico que nun país pobre?

Non podemos comparar as infraestruturas de, por exemplo, California e Haití. Os edificios do estado americano están feitos con intención de que o edificio aguante calquera tipo de movemento de terra, mentres que as edificacións de Haití están feitas con menos coidado e precisión, tendo como consecuencia unha construción moi vulnerable. San Francisco é un lugar onde os terremotos xa son algo cotiá para os seus habitantes, sobre todo para os mais lonxevos, onde no ano 2008 un terremoto de magnitude 6 sacudiu durante un minuto a cidade. Por outro lado, atopámonos co terremoto de Haití dous anos máis tarde, o cal chegou á magnitude 7 na escala Richter, e aínda que a diferenza non foi abismal, as cifras si que o foron: na cidade estadounidense as vítimas foron de cero persoas, mentres que en Haití os mortos superaron as 315.000 persoas, sendo feridas 350.000 e damnificadas outras 1.500.000.

O pasado 6 de abril, Ana Romaní, unha poeta de Noia que é unha figura imprescindible do xornalismo cultural, entrou como membro da Real Academia Galega.

Os académicos falan da súa entrada na Real Academia Galega alabando a súa actividade cultural e na grandísima comunicadora que é. Por todo iso, o presidente da RAG, Víctor F. Freixane, fíxolle a entrega da medalla e diploma de académica de número.

Ana Romaní ocupa o posto que quedou vacante tras o falecemento de Xohana Torres, no 2017. Choca bastante que nomes femininos ocupen cargos tan importantes e máis cando un posto de tal importancia pase dunha muller a outra. Por iso Ana quixo reivindicar no seu discurso o labor moi importante dalgunhas mulleres, xa que ninguén o fai.

Xa van 50 venres negros. 50 venres nos que os traballadores e traballadoras da TVG se visten de negro para chamar a atención sobre a manipulación informativa, o desmantelamento dos medios públicos e as dificultades para desenvolver o traballo con criterios profesionais.

O colectivo integrado polos traballadores da Televisión de Galicia e da Radio Galega reivindican cada venres valores tan importantes como a honestidade e a liberdade, e que estes mesmos se poidan ver reflexados nos medios de comunicación que vemos e oímos cada día, libres de todo tipo de manipulacións.

Deste xeito, o colectivo creou un lema #DefendeAGalega que utilizan nas redes socias, o único medio que lles permite chegar aos cidadáns e que estes coñezan o que se está a vivir na televisión, situación que eles mesmos definen como “o silencio do resto dos medios de comunicación”

A suposta “imposición” do galego volve a ser tema de debate e son dúas persoas procedentes doutras autonomías, que agora viven en Galicia, as que fixeron unhas publicacións en Twitter nas cales desmontaban esta teoría da “imposición” do idioma contando a súa propia experiencia.

Unha delas é Gonzalo Ballesteros que, despois cursar un máster en Santiago, descubriu que o galego sofre unha diglosia evidente. Sempre eran os galegofalantes os que cambiaban á lingua castelá nas clases e á hora de facer traballos. El, que aprendera a desenvolverse en galego, atopouse con dificultades para ser atendido nesta lingua e afirma que se debe coidar a diversidade lingüística para que as xeracións seguintes entendan que as linguas son un patrimonio.

Por outro lado, está a andaluza Mar Fernández que tamén se atopa con incontables problemas para falar galego. Nunca lle impuxeron falar galego en Galicia, pero é certo que nalgún traballo lle prohibiron atender neste idioma. Ela mesma afirma que se pasa a vida xustificando por que fala galego mentres ve como o idioma se está perdendo.

Como conclusión, a polémica sobre a suposta imposición do galego tivo consecuencias nas estatísticas, pois indican que o idioma galego retrocede en lugar de avanzar. Con feitos como estes debese tomar conciencia da situación que vive o galego a pesar de que esta teoría quede totalmente desmontada unha vez coñecidas estas situacións tan reais como surrealistas que sofren os falantes do idioma galego e a propia lingua.

O 17 de maio celébrase en España o día de internet impulsado pola Asociación de Usuarios de Internet. Celebrouse por primeira vez o 25 de outubro de 2005 e, en novembro dese mesmo ano, a Cume da Sociedade da Información, decidiu propoñer á ONU a designación do 17 de maio como o Día Mundial da Sociedade da Información, polo que se moveu o denominado Día de Internet á devandita data.

Co gran avance das tecnoloxías, varias entidades viron a necesidade de celebrar anualmente dito día para contribuír a que internet se coñeza mellor, así como para coñecer a importancia deste recurso en diversos sectores, como por exemplo na gran cantidade de posibilidades que ofrece o uso das TIC na economía.

Por outra banda, a celebración deste día é un xeito de colmar a brecha dixital, é dicir, a distinción entre aqueles que teñen acceso e internet e poden facer uso del, e aqueles que están excluídos do seu servizo.

En conclusión, as novas tecnoloxías, e entre elas internet, achégannos milleiros de facilidades á nosa vida, pero poden ser moi perigosas se non as usamos correctamente. Por iso foi creado o día de internet, para adquirir coñecemento sobre el.

Sempre se falou de Gandi e o seu labor para conseguir a paz pero poucos son os que coñecen a Simone Well.

Simone Weil foi unha filósofa francesa, unha muller cuns ideais fixos e claros: conseguir a igualdade para todos e todas nunhas circunstancias que o impedían por completo. Muller pouco coñecida nos nosos tempos pero que sacrificou a súa integridade física para dar exemplo aos demais e que fosen mellores como persoas.

Nun dos seus escritos autobiográficos, Simone de Beauvoir (compañeira de Well) comentou sobre ela que : «Intrígrame pola súa gran reputación de muller intelixente e audaz. Por ese tempo, unha terrible época de fame devastara China e contáronme que cando ela escoitou a noticia, chorou. Estas bágoas motivaron o meu respecto, moito máis que os seus dotes como filósofa. Envidiaba un corazón capaz de latexar a través do universo enteiro». Estas foron unhas declaracións que expresan a bontade que tiña esta muller.

Con só vintetrés anos de idade trasladouse a un liceo para encabezar unha manifestación de obreiros, pero debido a cuestións políticas e de metodoloxía docente tivo que trasladarse outra vez xa que ela protestaba pola diferenza salarial que existía entre os distintos tipo de docentes e pensaba que debían ter o mesmo soldo, isto fixo que tivera moitos problemas cos seus compañeiros.

Con vintecinco anos e para saber de primeira man as condicións nas que traballaban os obreiros decidiu deixar o seu oficio de maneira provisional para traballar durante cinco anos como obreira nunha fáfrica de Renault., «Alí recibín a marca do escravo», afirmou. Ela fixo todo iso porque pensaba que o traballo manual tiña aínda máis importancia que o intelectual e que os obreiros non debían someterse ós intelectuais, como fixeran durante toda a súa historia

Foi unha pacifista radical e pensaba que era necesario que os pobres crearan unha revolución para ter no traballo unhas condicións menos opresivas, pero para ela esta revolución debía ser pacífica e non violenta.

Na nosa sociedade chea de redes sociais e novas tecnoloxías, de persoas que influencian e de xente influenciada, de seguidores que supostamente son os nosos amigos, qué é a amizade?

Kim Kardashian é unha persoa de influencia a nivel mundial e cun dos números máis altos de seguidores en cualquera rede social, como Instagram, Facebook ou Snapchat; pero coñece á metade de eles?  No caso dos famosos está claro que realmente ese número de “amigos” non é real; pero que é o que acontece cando miramos as redes sociais dalguén coma ti ou coma min? Realmente non coñecemos a todos, ou incluso podemos chegar a coñecelos pero só de vista, nunca de maneira máis profunda, entón quen son en realidade os nosos amigos?

Dende pequenos edúcannos afirmando que os nosos amigos son os que nos acompañan na gardería, colexio e que nos seguen acompañando durante toda esa dura etapa de cambio á que denominamos adolescencia. Un amigo din debe ser unha persoa que che acompañe nas boas pero sobretodo nas malas, debe ser o que che apoie, o que che defenda contra os teus inimigos, o que che console cando esteas triste, o que che conte uns bos chistes; pero e se todo ese concepto de amigo é so unha idealización ou unha ilusión?

Todas as actividades extraescolares que realizamos na nosa infancia son organizadas polos nosos pais de maneira que a elección desas pequenas persoas coas que pasaremos moitas tardes desfrutando da que seguramente será a nosa afección de por vida no é nosa, é só cousa do azar, casualidades da vida ou incluso unha obra premeditada dos nosos pais para que nos relacionemos coa xente que eles queiran.

Durante toda a nosa vida móstrasenos un amplo abano de posibilidades e de amizades, pero non todas estas opcións son boas, non todos os amigos son bos, non todo é ouro o que reloce, senón que nun mundo capitalista e superficial como no que vivimos todo pode ser mera apariencia e non todas as persoas que din ser os nosos amigos o son en realidade, senón que, como todo ser humano, son xente egoísta e avariciosa que cre que a nosa amizade pode ter un beneficio fora do íntimo e persoal para eles.

Os amigos pódense contar cos dedos das mans según din as nais, ao parecer Kris Jenner nunca lle transmitiu esta mensaxe á súa querida e famosa filla Kim, un amigo é unha xoia, ás veces hai que limar asperezas e imperfeccións para ver á persoa que se oculta tras unha máscara que ela mesma creou e igual despois diso, tal vez atopemos un verdadeiro amigo, non un seguidor.

Co paso dos anos cada vez máis xente en España  comeza a ser vegana e/ou vexetariana,  xa sexa por moda ou por concienciación, pero non chega ás porcentaxes doutros países da Unión Europea. Estes datos poderían parecer que,  aínda que non son tan bos como gustaría, se se segue así poderíase notar unha notable mellora na saúde da nosa sociedade, pero contrastan de notable forma co dato de que no ano 2018 os españois gastaron un 3,3% máis na compra de carne que o ano anterior.

No informe titulado The Green Revolution proporciónase o dato de que o 6,3% da poboación declárase vexetariana fronte ao 5,8% do ano anterior. Isto queda a anos luz de outros países do mundo, como India cun 38% que encabeza a lista de países con máis índice de vexetarianos; pero no tan lonxe de Alemaña, país europeo cun índice maior de vexetarianos, cun 11,2%. A dieta vegana reduciría as emisións da industria alimentaria nun 63%, posibilitando un planeta máis limpo e sostible. A conciencia medioambiental é dos principais motivos que levan a moitas persoas a reducir o consumo de produtos de orixe animal. O impacto ambiental causado pola gandaría é moi elevado e tentando reducir a inxesta de carne reduciría de maneira considerable estas emisións, cousa que non lle viría mal ao planeta no estado no que se encontra.

100 Artigos | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  |   | 13  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.