A cultura mariñeira é a base do traballo que durante os tres últimos anos desenvolveron alumnos e mestres pertencentes ao Equipo de normalización lingüística do centro (ENDL). O resultado son unha serie de láminas, un vocabulario en formato papel e tamén dixital e uns vídeos que non recibiron máis que eloxios por parte dos convidados á presentación (La Voz de Galicia, 1 de xuño de 2010).

Á posta de longo deste traballo asistiron o tesoureiro da Real Academia Galega (RAG) e director do Centro de Terminoloxía Científico-técnica de Galicia, Manuel González; o tamén académico Francisco Fernández Rei, a coordinadora de equipos de normalización da provincia, Mercedes Queixas; Olga Iglesias, responsable dos Premios de innvoación en normalización lingüística da Consellería de Educación e a concelleira de Cultura, María del Carmen Figueira.

Todos os convidados coincidiron en destacar a calidade do proxecto.e incidiron no valor dunha iniciativa que desde que botou a andar se fixo con tres galardóns nos Premios de Innovación Educativa e Normalización Lingüística.

Valentina Formoso, coordinadora do equipo de normalización do centro, explicou as metas da posta en marcha do proxecto No meu mar, na miña lingua , unha iniciativa coa que se levou ao papel a terminoloxía relacionada cos distintos tipos de embarcacións. Segundo as súas palabras:
«A recuperación do patrimonio lingüístico e cultural era un dos obxectivos concretos, e para iso os alumnos levaron a cabo un importante traballo para recoller a riqueza lingüística dos maiores a través de termos, cantigas e refráns. Tamén buscabamos a normalización dos usos cultos do idioma, eliminar os prexuízos con respecto á lingua e demostrar que o galego serve para todo, tamén para presentarnos en Europa como fixemos a través do proxecto Comenius».

Foron os alumnos os encargados de levar a cabo as tarefas de campo, e foron tamén estudantes os que explicaron o procedemento que seguiron no traballo. Ademais da recollida da diferente terminoloxía relativa a embarcacións tradicionais como a dorna xeiteira, a gamela, o racú ou o barco bateeiro e tamén a naves para a práctica deportiva, os rapaces fixeron un intenso labor de análise dos vocablos para comprobar a súa existencia e logo buscar a correspondencia en castelán, francés, inglés e portugués.

Todo isto traduciuse en láminas cos distintos tipos de embarcacións cos nomes que designan a cada unha das partes, vocabularios visuais, tanto en papel coma en formato dixital, con definicións e imaxes, así como as correspondencias das palabras en outros idiomas e dous vídeos: sobre a carpintería de ribeira, con testemuñas de artesáns, e tamén sobre os deportes náuticos.

O acto de presentación en imaxes: