Imaxe de cabeceira

A obra teatral “Unha primavera para Aldara” sitúase no 1468 nun convento de Galiza, no momento en que transcorrían as revolucións irmandiñas.

A obra comeza con Sabela e Xoana falando dos malos tempos que acontecen no seu país. Sabela é a noviza do convento, cunha mente moi imaxinativa ata o punto de rozar a inconsciencia, ten unha perspectiva da realidade diferente ao resto das monxas. Xoana é unha monxa moito máis realista, pero tampouco cumpre o prototipo de devota cristiá dende o primeiro minuto da representación.

Os cabaleiros que loitan cos irmandiños encárganse de sementar o terror. Cóntase que todos os fillos primoxénitos das parellas de recén casados, nacen con cara de cabaleiro. Hai unha infinidade de malos tratos e violacións.

Aldara é a abadesa do convento, unha muller moi preocupada polas súas monxas e as cuestións sociais e non tanto polo culto a deus. Ela é consciente do que ocorre, polo que ao comezo da obra prohíbelle a Karola (a boticaria do convento) saír, xa que unha muller fai 500 anos tiña que andar con medo, aspecto que non cambiou demasiado na actualidade. Outra das preocupacións que tiña Aldara na cabeza era a da protección de Elvira.

Aquí tedes os calendarios para poder organizarvos:

AxendaAula_A3_outubro201920.jpg

AxendaAula_A3_novembro201920

AxendaAula_A3_decembro201920

O pasado venres tivo lugar un acto en homenaxe ás mulleres loitadoras que axudaron aos prisioneiros que se atopaban oprimidos no campo de concentración de Rianxo. Este acto tivo lugar en fronte dese campo de concentración onde antano milleiros de homes foran retidos. Do que non se fala tanto é de que non só eles foron castigados pola súa ideoloxía, senón que tamén moitas mulleres das que non oímos falar tanto como sería necesario, tamén foron silenciadas, rapándoas, paseándoas…

Chelo foi unha desas mulleres, recentemente falecida, que axudara nos seus tempos mozos aos homes que estaban no campo de concentración, levándolles mantas, comida e útiles necesarios para a súa supervivencia.

Ademais disto, aínda que aparentemente parece ser só unha coincidencia, ao fondo víase a imaxe de Castelao pintada recentemente, que sempre é un agrado á vista, e máis cando escoitamos a alguén falar de xente que loitou polos seus dereitos coma el o fixo pola súa lingua.

Por outra parte, o grupo de teatro Airiños representou (e estreou) unha obra progresista, mais contextualizada nos tempos antigos. Abordaba o machismo nunha sociedade antiga, se ben, daquela era máis doado loitar polos dereitos sendo home e non muller. A obra abrangue unha temática lgtbi que antano estaba moi mal vista, polo que se dúas mulleres ou dous homes se querían, tiñan que quererse a escondidas.

O venres 4 de outubro celebráronse en Rianxo dous actos: unha homenaxe ás mulleres republicanas solidarias e a obra de teatro “Unha primavera para Aldara”.

No primeiro, explicáronnos que as mulleres se opoñían ao Estado dunha maneira particular, sendo solidarias cos homes que estaban presos no campo de concentración. Normalmente, elas non eran as arrestadas, pero nese lugar había moitas persoas encerradas en moi malas condicións. Polo tanto, ían a darlles comida e coidalos, isto axudábaos, ademais de a sobrevivir, a saber que aínda había xente que se preocupaba por eles. Debido a isto, elas tamén foron maltratadas (rapábanlles a cabeza, etc) algo que non nos adoitan contar. Ademais, este ano a homenaxe centrouse nunha persoa en particular, Chelo.

A noite era cálida e brillante, con luminosas estrelas que mostraban o terreo.

 El correu, a suor caía polo seu rostro e a súa respiración saía rápida e forte; quizais era iso o que facía que o outro home soubese onde estaba.

 Acelerou o paso sen preocuparse polo ruído que facía. Non valía a pena e, se tiña sorte, alguén viría a axudalo.

 O otro home tamén acelerou o paso e, cando pasou por unha esquina, botouse a correr.

 Soltou unha serie de improperios e botou a correr tamén.

 As sombras bisbáronlle a posición do outro home e así soubo que a axuda chegara.

 Seguiu correndo tras a súa presa.

 Sempre era divertido ir de caza.

I

O inimigo silencioso

é silencio, foi silencio

e será silencio

Non é o inimigo

é amigo, coñecido

de sobra coñecido

Eu coñezo varios

máis son todos

Elas falan soas

Elas falan soas

Falan solas

aterradas

do pasado escuro

do futuro incerto

Madre, irmá,

netas e fillas

Conto a historia das avoas

e ti tamén mirando podes ver

véxoas sempre falando solas

mais non é por culpa da vellez

Se nunca as deixamos falar

non han falar para Nós

e vémolas aí

falando para esquecer

Acerquémonos a escoitalas

din rosas, din soños, din anos

e eu pregúntome

e se falan elas e calamos Nós?

II

Estou firme

firme no monte

ollando o atardecer

esperando de roupaxes novas

un tempo de lecer ca miña amada

Alí van os meus amigos

na luz andan a mirar

o saúdo é obrigatorio

penso neles sen parar

Se non ves ti

hei marchar de aquí

fuxirei ao meu lugar

coidando o meu descoido infeliz

Véxoa

e ela vén

con doce rosas na man

vai cantando vitoria

tráeme herba de namorar

E xa teño que facer

con ela ao fin podo rir

con ela o meu tempo compartir

mentres se pon o sol

e arrima paseniño o anoitecer

 III

Anda a corte revolta

un remuíño de animais sen distinguir

moito po que limpar

O vello home

vestido a cadros vermellos

perdeu o poder

e xa non sabe que facer

Perdeuno por non mirar

na vella corte

mentres atendía

da mala familia

As zafias serpes

vestidas de altivo crocodilo

entran na escena

coa galiña azul e o galo laranxa

Fixeron mal

co apoio do resto

sen saber o resto

o propio mal

E debe o vello de Eibar

loitar e loitar

para recuperar

a súa vella corte

preto de Alfacar

2115 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  | 11  |   | 265  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.