Imaxe de cabeceira

A miña nai sempre me dicía que chegaría un día no que tería que ser responsable máis alá dos meus intereses, que a vida dá moitas voltas e que o que hoxe fago vai a marcar e definir o meu futuro.

A comezos deste curso, tras repetir primeiro de bacharelato e asentar dunha maneira máis estruturada as miñas ideas, o meu antigo entrenador de voleibol brindoume a oportunidade de converterme, xunto con Alex, en entrenador dun pequeno grupo de rapazas de primeiro e segundo de ESO que viñeran pedindo formar un equipo e competir. Eu, a pesar de que levo máis de 5 anos como xogador e participei en competicións a nivel galego, non lle dixen que si no momento. A idea de non ser quen capaz de ensiñarlles e explicarlles todo o que eu sabía botoume para atrás. Ao final decidín aceptalo e probar, era unha decisión que tomara pensando só no meu beneficio persoal, pero tras un par de días deime conta de que a idea de estar obrigado a respectar as condicións que eu mesmo me puxera non me gustaba, por primeira vez en moito tempo, deime conta de que non podía seguir escapando de todo o que non me gustaba ou non quería facer.

Por primeira vez na historia, Galicia pode ver o cadro pintado por CastelaoA derradeira leición do mestre” exposta na Cidade da Cultura e traído dende Arxentina.

A obra forma parte da exposición Castelao maxistral que se pode visitar ata o 3 de marzo. A entrada é gratuíta e está aberta de martes a domingo. Ás 17:30 horas realizan unha visita comentada, o grupo máximo é de vintecinco persoas por visita, que se establecerá por rigorosa orde de chegada ao Punto de Información e Recepción do Museo Centro Gaiás.

A exposición está tendo unha moi boa acollida e reciben a redor de catrocentas visitas por día, que na miña opinión quédanse curtas.

A oportunidade é única, xa que, o cadro retornará ao Centro Galicia de Bos Aires cando remate a exposición e probablemente non volverá a Galicia. Hai moita xente que opina que o cadro non debería marchar da nosa terra pero cabe recordar que Castelao pintouno en Arxentina e regaloullo aos galegos que vivían alí.

Moitos dos abusos que se levan a cabo cada día no mundo non son denunciados. Existen distintas razóns polas que as mulleres temen facelo, sempre ligadas a cada contexto. Tendo en conta que aparentemente hoxe en día creceu notablemente o número de entidades feministas e o tema parece estar avanzando no campo da xustiza, como pode ser que só un 20% dos casos sexan denunciados?

  A principal razón pola cal moitas persoas non son quen de contar que sufriron unha violación e, polo tanto, danos psicolóxicos ademais de físicos, é a falta de apoio que reciben as vítimas. A ausencia de credibilidade cara elas por parte da sociedade ou polo sistema xudicial, convertendo á afectada na responsable dos feitos e exculpando ao responsable, favorece a inmunidade dos violadores e provoca  a inseguridade das mulleres. Vivimos rexidos por prexuízos que nos obrigan a cuestionarnos datos irrelevantes na investigación dos casos, como cando se ten en conta a vestimenta da vítima, o lugar ou o momento.

Che Tembra é un home de Taragoña, nacido no ano 1955, cando España aínda estaba sometida polo poder da ditadura franquista. Este home é un famoso forxador que hoxe en día segue creando novas obras con material reciclado.

En primeiro lugar, el iniciou o seu traballo na forxa do ferreiro con trece anos. Foi neste lugar onde lle xurdiu por primeira vez a idea de crear obras con ferro. Ao principio, limitábase a facer pequenas flores cos restos de metal que atopaba polo taller. Co paso do tempo, decidiu retratar algunhas das inxustizas que había naquela época e tamén reproducir algunhas das obras máis coñecidas da arte galega, como pode ser “A derradeira lección do mestre” de Castelao. Actualmente ten pensado facer unha obra para o día das letras galegas e outra para o día da muller, porén todavía está facendo unha escultura que representa un ramo de flores para expoñer o día de Rosalía.

En segundo lugar, Che conta que cando el era pequeno, os xenerais que acadaban as ordes do ditador asasinaban e roubaban a moitas persoas en nome de Deus. Tamén recorda que toda a xente do pobo que ía presa naqueles tempos era levada a Rianxo, onde actualmente están os galpóns, alí recibían moi malos tratos e precisaban que lles chegaran cartas ás autoridades dicindo que os prisioneiros eran boa xente. Para afrontar tales inxustizas, as mulleres da aldea dábanlles comida, fervíanlles a roupa e levábanlles palla para que durmisen nela, deste xeito evitaban que morresen de fame e que lles invadiran os parásitos. Este feito é o posible causante de que Che comezara a retratar obras de arte de carácter reivindicativo.

Por último, Che di que el sempre sentiu moita admiración cara a Castelao, é por isto que moitas  das súas obras son reproducións de antigos bocetos debuxados por este escritor rianxeiro. Ademais, el pensa que Castelao retratou en varios cadros ao seu visavó, pois neles aparece un home cego (o cego era o alcume que recibía a familia de Che) co Castro Barbudo de fondo.

En conclusión, Che é un home que se serviu dos bocetos de Castelao e viviu sometido ao poder da ditadura franquista, o que o inspirou a crear a maior parte das catrocentas esculturas que ten feito polo de agora.

Normativizar unha lingua faise necesario nun proceso de normalización. Consiste na elaboración dunha variedade estándar conformada por distintas formas das variedades faladas dunha lingua. Este proceso ten como principais funcións darlle un maior prestixio ou mesmo fortalecer a conciencia de que verdadeiramente se está a falar dun idioma.

O galego pasou por unha serie de etapas previas á estandarización oficial; o dialectalismo, consistente do uso literario de dialectalismos característicos da zona de cada autor; o interdialectalismo, baseado na mestura arbitraria do uso de  dialectalismos e o supradialectalismo, que busca un galego culto e depurado. Por outra banda, Henrique Monteagudo, expón outra distinción de etapas: o galego popularizante, baseado na lingua oral, o enxebrizante, predominio do diferencialismo, o protoestándar, predominio purista e por último o estándar.

Rafael Dieste, autor nado en Rianxo no 1899, escribe no ano 1926 a obra “Dos arquivos do trasno”, nesta edición apareceu publicada con oito contos, pero máis tarde en 1962, a mans da Editorial Galaxia, fíxose unha segunda edición na que aparecían vinte contos en vez dos oito da anterior edición, principalmente estes contos tratan temas populares, pero con aspectos innovadores. Un deses contos é  “Sobre a morte do Bieito”.

    Na súa primeira edición este relato tiña outro nome (Encol da morte de Bieito), isto é significativo xa que o título actual cambia o significado do que principalmente quería transmitir Dieste, xa que, “encol” literalmente significa xirar ao redor dun tema, pero foi substituído por “sobre”, que lle dá un valor de que é unha historia explicada, suprimíndose esa connotación especial de teima, que tiña a primeira versión do título.

O tema principal deste relato é a preocupación do narrador-protagonista por se o Bieito vai vivo ou morto o día que o van enterrar. A preocupación, que é o tema sobre o que xira todo o texto,  é o que leva á angustia ao protagonista. Esta agonía existencial vese reflectida a través das interactuacións do narrador co lector, buscando unha forma de aceptación, buscando sentirse ben e liberarse da súa culpa, por deixar que todo transcorrese e fuxir ao final por medo de que o viran profanando a tumba.

Hai outro tipo de característica no relato, que é o chamado terror psicolóxico, sufrido polo narrador, que lle ten medo ao ridículo, o que fai que quede calado en vez de salvarlle a vida ao suposto morto, isto permítenos caracterizar ao narrador, podemos deducir que é unha persoa tímida, indecisa, entre outras cousas.

Falando un pouco máis da estrutura do relato, é preciso sinalar que non se dota dunha introdución nin dun desenlace, simplemente é unha anécdota na que se poden diferenciar tres partes: na primeira sitúase ao lector, de camiño ao cemiterio, na segunda trasládase ao lector a xustificación dos actos do protagonista xerados pola dúbida: dicir que o Bieito vai vivo ou non dicilo? e nterceira preséntase ao lector ante a covardía e inseguridades do protagonista, cando volve ao cemiterio e foxe.

    En conclusión, Rafael Dieste escribe o relato de “Sobre a morte de Bieito”, para abordar un asunto que preocuba grandemente ás xentes do seu tempo: a posibilidade de ser enterrado vivo. 

Resultado de imaxes para feminismoNestes días, máis que nunca, a palabra feminismo colle forza nas redes sociais e nos medios de comunicación, pero, que entendemos por feminismo? O feminismo é un movemento social que pide para a muller o recoñecemento dunhas capacidades e uns dereitos que tradicionalmente estaban reservados para os homes.

Na nosa sociedade, está presente o machismo dende hai moitos anos. Estamos acostumadas a escoitar que as mulleres so servimos para coidar aos cativos e facer as tarefas do fogar. Son moitas as mulleres que levan loitando dende hai anos pola igualdade entre os dous sexos. Seguramente vos soe o nome de Marie Curie, pois foi a primeira muller científica en recibir un Premio Nobel de química no ano 1911. Esta anunciou o descubrimento de dous novos elementos: o polonio e o radio. Este traballo comezouno a propia Marie e o seu marido, Pierre, decidiu abandonar as súas anteriores investigacións para axudala e apoiala en todos os seus proxectos. Esta foi unha actitude verdadeiramente envexable e sorprendente para a época na que se atopaban.

Nun día tan especial coma hoxe, 8 de marzo de 2019, non podería pasar desapercibida unha muller tan importante como foi Frida Kalho, un claro modelo a seguir. Na súa obra mostrase unha comprometida representación da forma e da experiencia feminina. Na sociedade do seu tempo, onde a supremacía do masculino constituía o sentido común, a muller xogaba un papel que claramente a supeditaba ao home. Foi das primeiras pintoras que expresou na súa obra a identidade feminina dende o seu propio punto de vista, esaxerando trazos considerados como masculinos como foron as súas cellas e o seu bigote, rexeitando a visión feminina tradicional.

Con todo isto quero dicir que houbo moitas mulleres revolucionarias que loitaron polos seus dereitos e polos seus soños, sen que ningunha figura masculina se lles puxese por riba. A labor de loitar polo que nos pertence herdámolo todas e cada unha de nós das mulleres que un día comezaron esta loita, polo que é o noso deber seguir con ela.

8M por MArta Figueira

O día da muller celébrase cada 8 de marzo para lembrar que neste mesmo día, en 1857, tivo lugar a primeira manifestación de mulleres, que saíron ás rúas de New York para protestar polas condicións inhumanas nas que tiñan que traballar nunha empresa téxtil. Ademais, anos despois, o 25 de marzo de 1911, incendiouse unha fábrica de camisas na mesma cidade. En dito accidente morreron un total de 123 mulleres, foi o desastre industrial máis mortífero de New York.

Antes desta última data, varias cidades xa bautizaran dita xornada co nome de “Día da Muller”. En Europa foi en 1910 cando, durante a 2º Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas, se decidiu proclamar o Día Internacional da Muller Traballadora.

Por outro lado, o feminismo é un movemento social e político que defende o principio de igualdade nos dereitos entre a muller e o home. Existe dende a antiga Grecia e unha das primeiras mulleres filósofas con principios feministas foi Hiparquía, que deixou o papel tradicional dado ás mulleres e comezou a usar a roupa dos homes para non seguir as tradicións da sociedade grega. Día tras día as mulleres loitamos para que se igualen os nosos dereitos cos dos homes, esiximos o mesmo salario, os mesmos roles na sociedade e non sufrir violencia polo feito de sermos mulleres.

En 1992, un locutor de radio e comentarista político conservador estadounidense, usou a palabra feminazi para referirse ás feministas; utilizado un sentido pexorativo contra o feminismo ou contra as feministas, argumentando que o feminismo non buscaba a igualdade entre homes e mulleres senón a supremacía das mulleres sobre os homes.

Nun día coma o 8 de marzo, precisamos estar unidas para reivindicar os nosos dereitos, e que esta data quede no noso recordo como o último día que mulleres e homes viviron en desigualdade. Porque negar que existen diferenzas é non asumir a realidade. Porque non precisamos gritar que somos libres, precisamos unha sociedade que non nos obrigue a ter que facelo.

2024 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  |   | 253  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.