Imaxe de cabeceira

O venres 4 de outubro celebráronse en Rianxo dous actos: unha homenaxe ás mulleres republicanas solidarias e a obra de teatro “Unha primavera para Aldara”.

No primeiro, explicáronnos que as mulleres se opoñían ao Estado dunha maneira particular, sendo solidarias cos homes que estaban presos no campo de concentración. Normalmente, elas non eran as arrestadas, pero nese lugar había moitas persoas encerradas en moi malas condicións. Polo tanto, ían a darlles comida e coidalos, isto axudábaos, ademais de a sobrevivir, a saber que aínda había xente que se preocupaba por eles. Debido a isto, elas tamén foron maltratadas (rapábanlles a cabeza, etc) algo que non nos adoitan contar. Ademais, este ano a homenaxe centrouse nunha persoa en particular, Chelo.

A noite era cálida e brillante, con luminosas estrelas que mostraban o terreo.

 El correu, a suor caía polo seu rostro e a súa respiración saía rápida e forte; quizais era iso o que facía que o outro home soubese onde estaba.

 Acelerou o paso sen preocuparse polo ruído que facía. Non valía a pena e, se tiña sorte, alguén viría a axudalo.

 O otro home tamén acelerou o paso e, cando pasou por unha esquina, botouse a correr.

 Soltou unha serie de improperios e botou a correr tamén.

 As sombras bisbáronlle a posición do outro home e así soubo que a axuda chegara.

 Seguiu correndo tras a súa presa.

 Sempre era divertido ir de caza.

I

O inimigo silencioso

é silencio, foi silencio

e será silencio

Non é o inimigo

é amigo, coñecido

de sobra coñecido

Eu coñezo varios

máis son todos

Elas falan soas

Elas falan soas

Falan solas

aterradas

do pasado escuro

do futuro incerto

Madre, irmá,

netas e fillas

Conto a historia das avoas

e ti tamén mirando podes ver

véxoas sempre falando solas

mais non é por culpa da vellez

Se nunca as deixamos falar

non han falar para Nós

e vémolas aí

falando para esquecer

Acerquémonos a escoitalas

din rosas, din soños, din anos

e eu pregúntome

e se falan elas e calamos Nós?

II

Estou firme

firme no monte

ollando o atardecer

esperando de roupaxes novas

un tempo de lecer ca miña amada

Alí van os meus amigos

na luz andan a mirar

o saúdo é obrigatorio

penso neles sen parar

Se non ves ti

hei marchar de aquí

fuxirei ao meu lugar

coidando o meu descoido infeliz

Véxoa

e ela vén

con doce rosas na man

vai cantando vitoria

tráeme herba de namorar

E xa teño que facer

con ela ao fin podo rir

con ela o meu tempo compartir

mentres se pon o sol

e arrima paseniño o anoitecer

 III

Anda a corte revolta

un remuíño de animais sen distinguir

moito po que limpar

O vello home

vestido a cadros vermellos

perdeu o poder

e xa non sabe que facer

Perdeuno por non mirar

na vella corte

mentres atendía

da mala familia

As zafias serpes

vestidas de altivo crocodilo

entran na escena

coa galiña azul e o galo laranxa

Fixeron mal

co apoio do resto

sen saber o resto

o propio mal

E debe o vello de Eibar

loitar e loitar

para recuperar

a súa vella corte

preto de Alfacar

Uns meses atrás, saltaba a noticia de que máis de vinte familias españolas quedaran atrapadas en Kiev. O motivo? Poderíamos pensar nalgún problema coa compañía aérea ou mesmo nun secuestro. Pero en realidade, non podían volver a España debido a que o consulado español en Ucraína negábase a inscribir no rexistro civil aquilo que foran buscar ao estranxeiro con tanta ansia. Si, bebés os cales están a punto de converterse no souvenir máis demandado. Estas vinte familias pagaran entre 40000 e 60000 € por unha xestación subrogada, máis coñecida como ventre de aluguer.

Esta práctica consiste nunha reprodución asistida a través da cal unha muller (a xestante) leva o embarazo correspondente a outra persoa, xeralmente este proceso lévase a cabo a través dunha fecundación In Vitro. A razón pola cales esas familias quedaran atrapadas, foi por que en España esta práctica está prohibida pero en países como Ucraína, Xeorxia ou Canadá, non. A partir deste caso de actualidade, apareceu de novo o debate? É moral pagarlle a unha muller para que xeste ao teu fillo?

I

Lenda

 (Hoxe é unha noite de inverno,

e asubía o vento,

escoito a choiva caer,

as súas voces entendo

creando unha sinfonía

que escoito cada día

que o vento asubía.)

Oio un marmurio

que conta unha historia

ocorreu naquel río

e naquela nube.

Susurrana os zapateiros

e bailana os pampillos

que baixo aqueles castiñeiros

quedaron firmemente escritos

os nomes daqueles seres adormecidos

dos que nunca se escoitaron gritos.

Agora son só lendas

son só brisa do verán

as frores amarelas

agora só alquitrán.

II

  A chuvia lavará o mundo

(Só entre os teus beizos atopo

Bágoas de cristal

E só, entre gota e gota,

Un pouco máis fasme escachar.)

 

-Nunca choveu que non

escampase- dixo o vello cego.

-Máis o ceo está que bota-

murmurou a muller do panadeiro.

-¡Vai parar!- gritou o carpinteiro.

-Eso espero- asubiou o neno.

 

E o vello, a muller,

o carpinteiro e o neno

viron como a choiva

afogaba ao ceo.

III

 O país da esquecida

(E durmida miro a vida,

E empañada teño a alma,

O cabelo sempre revolto

E a mente toda escachada)

Aias de frores rotas

e tinta de negro cristal

historias feitas amagos

que acabarán por escachar.

Miradas de soños perdidos,

soños sen quen os mirar;

bolboretas de xeo vermello

e follas azuis ao pasar.

I

 In-consonte

 Florecer e morte.

Esperanza e dor.

Preferencia da loita

ante o vagar só.

Encadeados por non ser elos

os defensores da lóxica e o corazón;

Carcereiros de impulso visceral

defensores da lei creada pola propia razón.

Triunfar das masas de escravos

facendo vasalo ao señor

Non falo da revolución do pobo,

falo da súa propia traizón.

Vitoria das ánimas escravas,

cuxo poder é igualador.

Esquecede o florecer dos xenios!

Esquecede a morte!

Pois, hoxe, matámonos NÓS.

II

Vagafume

 “Conspicua Terra de loas e gabanzas.

Irredenta e insubmisa,

a súa bandeira azul e branca.

Insigne, ínclita,

a súa egrexia terra santa.

Ilustres labaradas,

alumean do seu pobo o camiñar.

Nai, preclara, dende a escuridade

ata o orgullo nacional.

Transcendentais castros,

lexionarios

e Reis Suevos.

Inmanentes estandartes no ronsel do seo.”

Recorda tempos pasados

cun eximio cantar nos beizos.

Teme augurar o futuro,

treme ao respirar fume no vento…

Ouve nunha locomotora todos os seus pesadelos,

respira un feble fío de fume branco, somerxido no ceo…

Fío que tece os mares co vento,

fío, fío do fume, fume do tempo.

Entre a néboa das montañas,

atenta o vagón descoñecido,

atenta mais segue vagando

polos seus lares amigos.

III

 Soño pendurado no tempo

 Entre as danzas muiñeiras

e as loas ao folclore

canta (berra), unha gaiteira

rememorando a súa historia:

Saen de arriba, de entre os castros,

para gañar a dignidade,

para ter de seu o dereito ao ser e mais ao estare.”

Cantaruxa a gaiteiriña

E berra (máis), para facerse escoitar:

Casaron ao berce coa lexión no bicar,

a máis bela lingua no máis fermoso lar.”

A gaiteira, animosa, convidounos a bailar

E así danzamos todos,

no ronsel do seu cantar:

A Suevia, reina e nai,

do pobo cantareiro.

A Suevia! Dona e estandarte

do pobo guerreiro.”

Dese xeito voou a tarde,

entre o folclore e o recordo.

E caeu a noite

amosándonos só o ceo negro

e o fume branco.

…Que fume vería a Suevia?

E os intrusos lexionarios?

Fume provinte de fachos para alumear as vereas?

Ou das chamaradas das máis animosas fogueiras?…

…Fume branco entre as vereas

fume branco das fogueiras

fume, fume dos lares

fume das fábricas

dos automóbeis

fume da xeira

(que coma un fío branco conecta os tempos,

que, por medo ao lume,

zoa co vento)

Fume branco, fume da carraxe

fume tóxico, fuxe coa néboa…

E dese xeito, seguina a mirar:

fermosa ou doente,

acompañada ou soa,

dependendo do tempo e do lugar.

Vina dende as fumaradas dos incendios de Castela,

vina dende as chamaradas das queimas irmandiñas.

Vina, e vina sempre ardendo

e agradecendo todo ao mar

Que por medo a tanto lume,

por el tivo que escapar.

Que diría a Suevia se soubera que a súa filla ía marchar?

Que dirían nos castros se a Arxentina tiveran que emigrar?

Mais, cando aquí vivía,

sempre estaba a versar ela…

Danzaba no esplendor

Vivía en cada cantarela.

Mais, aínda que fermosa

tamén sabía loitar

Contra guerras, contra reis,

contra caciques no seu lar.

E, despois de tanto lume,

seguía resplandecendo no ar

Na fronte unha estrela,

e no bico un cantar”.

Atopámonos nunha sociedade con grandes avances tecnolóxicos, que ten na súa man un gran abano de posibilidades grazas ás novas tecnoloxías, pero podemos cambiar o mundo dende a casa con só dar un “gústame” nas redes sociais? Pois todo parece que si, e cada vez é unha actividade máis común para que as organizacións consigan maior difusión e doazóns.

Un dos últimos éxitos en redes deuse fai uns meses coa publicación en Instagram da foto dun ovo, co cal se pretendía romper o récord de maior números de “gústame” nunha foto, que por aquel entonces era de 18 millóns de gústame. Conseguírono? Pois case triplicaron o antigo récord, obtendo 53 millóns de gústame. Deu a volta ao mundo, e ata tivo un espazo publicitario na emisión da Super Bowl. Isto levou a moitas contas de Instagram a intentar imitar o sucedido coa imaxe do ovo, pero sen conseguir resultados virais, ata fai pouco.

Fai pouco máis de dúas semanas, fíxose viral unha imaxe na cal se amosaba unha pequena árbore coa  mensaxe “Double tap to plant a tree” (dobre clic para plantar unha árbore), e un vídeo que nos informaba de que cada minuto son cortadas máis de 28.000 árbores en todo o mundo. A mensaxe estaba clara: por cada cinco millóns de gústame plantarían 500.000 árbores. Pero quen está detrás desta páxina de Instagram? Trátase dunha compañía chamada Tentree, que loita polo medio ambiente e contra o cambio climático, tendo plantados máis de 30 millóns de árbores arredor de todo o globo. Ademais, contan cunha tenda online de roupa, e por cada venda plantan 10 árbores, que máis se pode pedir?

Todos eses recordos esvaécense

para esparexer en pó,

froito dun apodrecemento

e das espiñas que sangran:

para limparse e protexerse,

do que agora é presente e será futuro,

chorar para beber,

beber para chorar.

Mais ti, segues aí.

 Recordaría os veráns esperando paseniño,

o teu regreso tan esperado,

os veráns tan doces e amargos,

que os tiven que olvidar de tanto esperar.

Pero se a terra xa non é terra, irase ó mar.

Mais ti, segues aí.

Por todo iso, mentres olvido que olvido,

miro cun pequeno sorriso cara ti,

cun sorriso amargo e doce,

do que agora é presente e foi pasado,

choras para que beba,

bebes para que chore,

todo ese pó esvaécese,

para esparexer recordos,

froito dunhas espiñas que sangran

para apodrecer e limparse.

Mais ti, segues aí.

2085 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  |   | 261  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.