Imaxe de cabeceira

O mércores 18 de marzo, ás 17.00 h. fixemos unha gravación para a montaxe dunha curtametraxe sobre o léxico dun deporte náutico: o remo.

Para esta gravación, catro alumnas fixemos unha pequena presentación, a continuación sae unha entrevista feita por nós ao adestrador e finalízase coa xente do club de remo sinalando as partes da embarcación.

   A décimo quinta edición do Rallye do Cocido, que se celebrou en Lalín os días 13 e 14 de marzo, contou con varias novidades respecto á edición pasada. Para empezar, o Rallye do Cocido 2009 engadiu un sector máis respecto á edición pasada.

A Escudería Lalín-Deza deu a coñecer anticipadamente os cinco tramos  da edición deste ano, e na que se apreciaron importantes novidades. O coñecido tramo de Rodeiro desapareceu, e os pilotos tiveron que afrontar unha nova especial bautizada como Monte do Faro que  pasou a ser o primeiro tramo da mañá, cunha lonxitude de 11,7 kilómetros. Seguindo coas novidades, Lalín-Deza apostou por dar descanso ó tramo de Ponteamoas, e introducir outro novo trazado, o de O Couto, cunha lonxitude de 15,9 quilómetros.

   Respecto á edición do 2007 o Rallye do Cocido 2009 recuperou o trazado de Doade, aínda que con cambios , 6 novos quilómetros que pecharon a xornada matutina.

 

    Pola tarde a pericia dos participantes foi posta á proba no  novo tramo de Carmoega, que arrincou cunha aguda baixada de 11,7 qiilómetros. De terras agolenses, os pilotos dirixíronse de novo a Lalín para recorrer un dos tramos míticos do Cocido, o sector de Saborida, con 12,5 quilómetros, que destaca por ser un treito rápido e técnico.

 

    Os pilotos que participaron no Rallye do Cocido, segunda proba del Campionato Galego, estaban obrigados a dar dúas pasadas a cada un dos cinco tramos. A primeira pasada ó trazado inaugural (monte do faro) estába previsto  para as 8.58  hs a mañá e a segunda ás 12:09 hs as pasadas polo seguinte tramo (O Couto)  ás 9:51 hs e a segunda ás 13:02 hs descanso para comer. O seguinte (o de Doade) ás 13:40 hs e ás 17:51 hs, a continuación parada por Carmoega ás 16:48 hs e ás 20:07 hs. E xa por último, a Saborida  ás 18:14  hs e  a pasada final que foi ás 21.10 horas. Para rematar, fíxose a entrega de trofeos ós gañadores.

 

Os 10 primeiros clasificados foron os seguintes:

  1. Jose Miguel Martínez – Manuel Campos / Peugeot 396 Kit Car

  2. Fernando Rico – Sergio Martínez / Mitsubishi Evo8

  3. Alberto Meira – Alvaro Bañobre / Mitsubishi Evo9

  4. Jonathan Pérez – Enrique Velasco / Renault Clio R3

  5. Manuel Filloy – José Benjamín Murado / Mitsubishi Evo6

  6. David Grandal – Javier Varela / Citroen C2 GT

  7. Adrián Díaz – Cesar Díaz / Peugeot 206 XS

  8. Emilio Figueiras – Victor Blanco / Peugeto 206 XS

  9. Alejando Bermúdez – Miguel Ángel Pérez / Mitsubishi Evo8

  10. Celestino Iglesias – Jorge Iglesias / Citroen Saxo VTS


 

A adolescencia de Piñeiro transcorreu case toda na aldea, aínda que antes estivo en Lugo estudando os cursos do bacharelato elemental. En Láncara fixo a vida propia dos nenos do campo: axudar na arada e na sega, leva-las vacas ó monte e realiza-los traballos que correspondía ós rapaces campesiños da súa idade.

 

 

É unha forma de contaminación atmosférica que actualmente é  obxecto de gran controversia debido aos extensos danos medioambientais que se lle atribúen. Fórmase cando os óxidos de xofre e nitróxeno se combinan coa humidade atmosférica para formar ácido sulfúrico e nítrico, que poden ser arrastrados a grandes distancias do seu lugar de orixe antes de se depositaren en forma de choiva. Adopta tamén ás veces a forma de neve ou néboa, ó precipitarse en forma sólida.

O sábado 28 de marzo, tal e como xa anunciamos hai un par de semanas, tivo lugar no Instituto Galego de Información (Santiago de Compostela) unha xuntanza de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística á que se adheriron uns 120 equipos. Nesa convocatoria, acordouse o seguinte:

1.       Convídase a todos os Equipos de Normalización a apoiar o texto, que se atopa no documento anexo, e que foi resultado do debate e as modificacións que se fixeron ao borrador inicial que levaron á xuntanza o grupo de docentes que fixo a convocatoria. Hai dúas maneiras de achegar o apoio dos equipos:

a. Enviando un fax ao número 981800064, no que se identifique o centro educativo e o concello no que está situado, así como o nome e apelidos do coordinador ou coordinadora xunto co seu número de DNI e o seu correo de contacto para facilitar a comunicación directa cos equipos no futuro.

b. A través da páxina web http://www.coordinadoraendl.org/, habilitada expresamente para este fin, que reproduce o texto e solicita os datos identificativos do ENDL e o/a coordinador/a.

 
2. Así mesmo, o sábado 18 de abril ás 10:45 quedamos convocados á entrada da Estación de Autobuses de Santiago de Compostela para ás 11:00 darlle entrada no Rexistro da Xunta a este documento avalado polos ENDL. Esta é unha primeira entrega de sinaturas. Posteriormente, faranse novas entregas de sinaturas a medida que se vaia desenvolvendo a campaña de recollida de adhesións dos equipos. É importante que se achegue o maior número de persoas a este primeiro acto público.

3. Posteriormente, ás 11:30 dará comezo a asemblea constitutiva da Coordinadora Galega de ENDL no MUPEGA, Museo Pedagóxico de Galicia (San Lázaro, Santiago de Compostela). Se hai algún cambio de localización do encontro, será comunicado.

Desde www.consellodacultura.org poderase reproducir ou descargar dez documentos sonoros con fragmentos de entrevistas, reflexións, programas radiofónicos e intervencións parlamentarias protagonizadas por Ramón Piñeiro (Láncara-Lugo, 1915-Santiago de Compostela, 1990) , a quen este ano se dedica o " Día das Letras Galegas " e que foi unha figura relevante do galeguismo tanto no ámbito político (membro do Partido Galeguista ) e cultural (fundador e primeiro director da Editorial Galaxia e da revista Grial ) ademais de ser deputado do Parlamento de Galicia e  Presidente do Consello da Cultura Galega (1983-1990).

Estes documentos están a disposición do público sempre que non se lle dean un uso comercial . Os documentos son os seguintes:

Tertulia sobre as Fundacións (Radio Nacional de España), doado por Avelino Pusa Antelo.
Da terra e dos tempos. Emisión cultural en galego (Radio Nacional de España), doado pola Asociación Cultural “O Facho”.
Reflexións sobre o galeguismo. Tres conferencias. Doadas polo Liceo Recreo Ourensán e dúas polo semanario “A Nosa Terra”.
O Espello: Trinta anos de Galaxia. (Radio Popular de Ferrol). Doado polo Patronato de Cultura Galega de Montevideo.
Debate da Lei de Normalización Lingüística. Doazón do Parlamento de Galicia.
A intervención de Ramón Piñeiro na clausura do Encontro sobre culturas minoritarias europeas, celebrado en Compostela en 1987. E dúas entrevistas doadas por Antón Mascato.

Pódese escoitar musicado por Roi Casal en YouTube.

…..Por amainala conciencia guindei co meu título de médico no fondo dunha gabeta, e busquei outra maneira de me valer. As xentes xa non sabían que eu era dono de tan tremenda licencia oficial; mais unha noite foron requiridos os meus servicios.
…..Era domingo. Melchor, o taberneiro, agardaba por min ó pé da porta. Deume as boas noites e rompeu a chorar, e por entre os saloucos saíanlle as verbas tan estruchadas que soamente logrou dicirme que tiña un fillo a morrer.
…..O pobre pai turraba por min, e eu deixábame levar, enfeitizado pola súa dor. ¡Despois de todo eu era médico titulado e non podía negarme! E tiven tan fortes anceios de compracelo que sentín xurdir nos meus adentros unha grande ciencia…
…..Cando chegamos á casa de Melchor logrei arriarme das súas mans, e con finxido acoitamento confeseille que sabía pouco da carreira…
…..-Repara que hai moitos anos que non visito enfermos.
E entón Melchor, facendo un esforzo, díxome quedamente:
…..-O meu fillo xa non precisa de médicos. Eu xa sei que o coitado non pasa da noite. E váiseme, señor; ¡váiseme e non teño ningún retrato seu!
…..Ai, eu non fora chamado como médico; eu fora chamado como retratista, e no intre sentín ganas acedas de botarme a rir.
…..E por verme ceibe de xeira tan macabra díxenlle que unha fotografía era mellor ca un deseño, asegureille que de noite poden facerse fotografías, e botando man de moitos razonamentos logrei que Melchor largase de min á cata dun fotógrafo. A cousa quedaba arrombada, e funme durmir, con mil ideas ensarilladas na chola.
…..Cando estaba prendendo no sono petaron na miña porta. Era Melchor.
…..-¡Os fotógrafos din que non teñen magnesio!
…..E díxomo tremendo de anguria. A face albeira, e os ollos coma dous tetos de carne vermella de tanto chorar.
…..Endexamais fitei a un home tan desfeito pola dor.
…..Pregaba, pregaba, e collíame as mans, e turraba por min, e o malpocado dicía cousas que me rachaban as entrañas:
…..-Considérese, señor. Dous riscos de vostede nun papel e xa poderei ollar sempre a cariña do meu neno. ¡Non me deixe na escuridade, señor!
…..¡Quen teria corazón para negarse! Collín papel e lápiz, e alá me fun con Melchor, disposto a facer un retrato do rapaz moribundo.
…..Todo estaba quedo e todo estaba calado. Unha luz cansa alumeaba, en amarelo, dúas facianas arrepiantes que ventaban a morte. O neno era o centro daquela pobreza da materia.
…..Sen dicir nada senteime a debuxa¬lo que ollaban os meus ollos de terra, e soamente ó cabo dalgún tempo conseguín afacerme ó drama que fitaba e aínda esquecelo un pouco, para poder traballar afervoado, coma un artista. E cando o deseño estaba xa no seu punto a voz de Melchor, agrandada por tanto silencio, feriume con estas verbas:
…..-Pola alma dos seus defuntos, non mo retrate así. ¡Non lle poña esa cara tan encoveirada e tan triste!
…..Confeso que ó volver á realidade non souben que facer, e púxenme a repasa¬las liñas xa feitas do retrato. O silencio foi esgazado novamente por Melchor:
…..-Vostede ben sabe como era o meu rapaciño. Faga memoria, señor, e debúxemo rindo.
…..De súpeto naceume unha grande idea. Rachei o traballo, ensumín o meu ollar nun novo papel branco e debuxei un neno imaxinario. Inventei un neno moi bonito, moi bonito: un anxo de retábulo barroco, a sorrir.
…..Entreguei o debuxo e saín fuxindo, e no intre de poñe-lo pé na rúa sentin que choraban dentro da casa. A morte viñera.
…..Agora Melchor consólase ollando a miña obra, que está pendurada enriba da cómoda, e sempre di coa mellor fe do mundo:
…..-Tiven moitos fillos, pero o máis bonito de todos foi o que me morreu. Velaí está o retrato que non mente.

1821 Artigos |   | 1  |   | 204  | 205  | 206  | 207  | 208  | 209  | 210  | 211  | 212  | 213  | 214  |   | 228  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.