Imaxe de cabeceira

As redes sociais teñen moita importancia hoxe en día. Poden facer que unha soa foto ou vídeo chegue a todo o mundo en minutos. Iso pasou cas palabras de Ana Peleteiro no programa Land Rober.

O pasado xoves 28 de marzo, Ana Peleteiro visitou o Land Rober, un programa emitido en directo na TVG. Ela é atleta, a actual campiona de Europa en pista cuberta, dende o pasado 3 de marzo.

Como consecuencia da súa vitoria, foi convidada ao programa. Alí falou un pouco sobre a súa experiencia persoal co galego, xa que marchara a Madrid e comezara a acomplexarse polo seu acento. As súas palabras reivindicativas sobre o emprego do galego foron moi aplaudidas pola maioría dos galegos e grazas ás redes sociais a súa mensaxe sobre a lingua foi moi difundida.

Sempre se falou de Gandi e o seu labor para conseguir a paz pero poucos son os que coñecen a Simone Well.

Simone Weil foi unha filósofa francesa, unha muller cuns ideais fixos e claros: conseguir a igualdade para todos e todas nunhas circunstancias que o impedían por completo. Muller pouco coñecida nos nosos tempos pero que sacrificou a súa integridade física para dar exemplo aos demais e que fosen mellores como persoas.

Nun dos seus escritos autobiográficos, Simone de Beauvoir (compañeira de Well) comentou sobre ela que : «Intrígrame pola súa gran reputación de muller intelixente e audaz. Por ese tempo, unha terrible época de fame devastara China e contáronme que cando ela escoitou a noticia, chorou. Estas bágoas motivaron o meu respecto, moito máis que os seus dotes como filósofa. Envidiaba un corazón capaz de latexar a través do universo enteiro». Estas foron unhas declaracións que expresan a bontade que tiña esta muller.

Con só vintetrés anos de idade trasladouse a un liceo para encabezar unha manifestación de obreiros, pero debido a cuestións políticas e de metodoloxía docente tivo que trasladarse outra vez xa que ela protestaba pola diferenza salarial que existía entre os distintos tipo de docentes e pensaba que debían ter o mesmo soldo, isto fixo que tivera moitos problemas cos seus compañeiros.

Con vintecinco anos e para saber de primeira man as condicións nas que traballaban os obreiros decidiu deixar o seu oficio de maneira provisional para traballar durante cinco anos como obreira nunha fáfrica de Renault., «Alí recibín a marca do escravo», afirmou. Ela fixo todo iso porque pensaba que o traballo manual tiña aínda máis importancia que o intelectual e que os obreiros non debían someterse ós intelectuais, como fixeran durante toda a súa historia

Foi unha pacifista radical e pensaba que era necesario que os pobres crearan unha revolución para ter no traballo unhas condicións menos opresivas, pero para ela esta revolución debía ser pacífica e non violenta.

Un slam é unha batalla entre poetas que loitan por ser o mellor ou a mellor da velada; os poetas teñen que seguir certas normas, o texto ten que ser propio, non poden ir acompañados de música nin accesorios, e non poden superar os tres minutos. Nun slam non hai un xurado propiamente dito, o xurado está composto pola primeira persoa que diga a resposta correcta ás preguntas realizadas pola presentadora.

O 21 de marzo celebrouse un slam na Coruña, foi un acto conxunto coa consellería de cultura de Santiago de Compostela, quen acollería aos mesmo poetas ao día seguinte no teatro principal durante o II Festival de Poesía “Alguén que respira!”.

Neste evento a presentadora, e encargada de escoller o xurado, foi Esther F. Carrodeguas, quen recitou algúns poemas da súa autoría, mais ela tomouse as súas liberdades e rompeu todas as regras do slam, unha delas foi recitar acompañada pola música de Juanma Lodo. As preguntas realizadas para escoller o xurado na Coruña foron insatisfactorias, ninguén acertou ningunha, polo cal Esther tivo que tirarlle pelotas ao público, para que reaccionaran.

Os poetas participantes foron Vanessa Glemssel, Iolanda Zúñiga, Silvia Casal, Luix Kaf, Duke Sam, Clara Cayo, Carmen Conde e Celia Parra. Os sete poetas recitaron un poema de propia autoría cunha duración menor aos tres minutos, sendo cronometrados. O xurado despois de escoitalos recitar tiña que escoller os tres mellores para unha ronda de finalistas, mais produciuse unha pequena sorpresa, un empate, polo cal tiveron que ser catro as finalistas.

Silvia Casal, Iolanda Zúñiga, Carmen Conde e Celia Parra foron as afortunadas en poder recitar de novo. As catro recitaron outro poema propio para volver ser puntuadas. Despois do reconto final a afortunada gañadora foi Iolanda Zúñiga, unha escritora viguesa, autora de Vidas post-it, Periferia, Amor Amén

Na nosa sociedade chea de redes sociais e novas tecnoloxías, de persoas que influencian e de xente influenciada, de seguidores que supostamente son os nosos amigos, qué é a amizade?

Kim Kardashian é unha persoa de influencia a nivel mundial e cun dos números máis altos de seguidores en cualquera rede social, como Instagram, Facebook ou Snapchat; pero coñece á metade de eles?  No caso dos famosos está claro que realmente ese número de “amigos” non é real; pero que é o que acontece cando miramos as redes sociais dalguén coma ti ou coma min? Realmente non coñecemos a todos, ou incluso podemos chegar a coñecelos pero só de vista, nunca de maneira máis profunda, entón quen son en realidade os nosos amigos?

Dende pequenos edúcannos afirmando que os nosos amigos son os que nos acompañan na gardería, colexio e que nos seguen acompañando durante toda esa dura etapa de cambio á que denominamos adolescencia. Un amigo din debe ser unha persoa que che acompañe nas boas pero sobretodo nas malas, debe ser o que che apoie, o que che defenda contra os teus inimigos, o que che console cando esteas triste, o que che conte uns bos chistes; pero e se todo ese concepto de amigo é so unha idealización ou unha ilusión?

Todas as actividades extraescolares que realizamos na nosa infancia son organizadas polos nosos pais de maneira que a elección desas pequenas persoas coas que pasaremos moitas tardes desfrutando da que seguramente será a nosa afección de por vida no é nosa, é só cousa do azar, casualidades da vida ou incluso unha obra premeditada dos nosos pais para que nos relacionemos coa xente que eles queiran.

Durante toda a nosa vida móstrasenos un amplo abano de posibilidades e de amizades, pero non todas estas opcións son boas, non todos os amigos son bos, non todo é ouro o que reloce, senón que nun mundo capitalista e superficial como no que vivimos todo pode ser mera apariencia e non todas as persoas que din ser os nosos amigos o son en realidade, senón que, como todo ser humano, son xente egoísta e avariciosa que cre que a nosa amizade pode ter un beneficio fora do íntimo e persoal para eles.

Os amigos pódense contar cos dedos das mans según din as nais, ao parecer Kris Jenner nunca lle transmitiu esta mensaxe á súa querida e famosa filla Kim, un amigo é unha xoia, ás veces hai que limar asperezas e imperfeccións para ver á persoa que se oculta tras unha máscara que ela mesma creou e igual despois diso, tal vez atopemos un verdadeiro amigo, non un seguidor.

Co paso dos anos cada vez máis xente en España  comeza a ser vegana e/ou vexetariana,  xa sexa por moda ou por concienciación, pero non chega ás porcentaxes doutros países da Unión Europea. Estes datos poderían parecer que,  aínda que non son tan bos como gustaría, se se segue así poderíase notar unha notable mellora na saúde da nosa sociedade, pero contrastan de notable forma co dato de que no ano 2018 os españois gastaron un 3,3% máis na compra de carne que o ano anterior.

No informe titulado The Green Revolution proporciónase o dato de que o 6,3% da poboación declárase vexetariana fronte ao 5,8% do ano anterior. Isto queda a anos luz de outros países do mundo, como India cun 38% que encabeza a lista de países con máis índice de vexetarianos; pero no tan lonxe de Alemaña, país europeo cun índice maior de vexetarianos, cun 11,2%. A dieta vegana reduciría as emisións da industria alimentaria nun 63%, posibilitando un planeta máis limpo e sostible. A conciencia medioambiental é dos principais motivos que levan a moitas persoas a reducir o consumo de produtos de orixe animal. O impacto ambiental causado pola gandaría é moi elevado e tentando reducir a inxesta de carne reduciría de maneira considerable estas emisións, cousa que non lle viría mal ao planeta no estado no que se encontra.

Durante a semana do Aitana e Clara25 ao 29 de marzo no noso IES celebrouse a Semana da Diversidade que incluíu moitas actividades que tiñan como obxectivo visibilizar diferentes realidades e pór de manifesto a necesidade da educación pola igualdade, a solidariedade, o respecto e a empatía entre os seres humanos. Nós, como centro educativo buscamos formar persoas, polo que consideramos que esta aprendizaxe debe continuar no tempo e estar presente en todos os nosos proxectos; de aí que desde Normalización ata a Biblioteca, pasando por todos os departamentos didácticos, participasen nestas actividades.
O grupo de traballo de Radio RianxoFala difundiu esta iniciativa nunha entrevista a dúas alumnas do “Ciclo Medio de Atención Sanitaria a Persoas en Situación de Dependencia” que se imparte no noso centro. Xa que logo, foi o alumnado deste Ciclo o máis implicado na organización do programa, xunto con profesorado do centro.
AUDIO ENTREVISTA

Rafael Dieste foi un escritor rianxeiro nado en 1899 e finado en 1981. Era de familia uruguaia, sendo o único dos irmáns nado en Rianxo, polo que era o máis pequeno. Os seus irmáns naceron todos en Uruguai, aínda que a súa nai era de orixe brasileira (de alí ven Gonçalves, o segundo apelido de Dieste).

Na súa casa, había tres cuartos e o do medio (chamado “o cuarto do medio”) era o cuarto onde Dieste e os seus amigos facían o que máis lles gustaba, que era hipnotizar animais. Intentaron hipnotizar un coello, unha galiña e un gato, sendo este último o único que conseguiron hipnotizar. El e os seus amigos eran chamados a panda dos trece.

Escribiu obras en galego e outras en castelán. A súa obra con máis fama é “Dos arquivos do trasno”, onde se fai mención a trasnos bos (os que facían o ben) e malos (os que facían trasnadas, como bañarse no leite que alguén ía beber). Usaba Félix Muriel como sobrenome (Félix posiblemente porque era o nome dun primo, e Muriel polo segundo apelido de seu pai (Eladio Dieste Muriel)), e de aí saiu “Historias e invenciones de Félix Muriel”, unha das súas obras en castelán.

Rafael Dieste tiña problemas de vista, pero non quería que ninguén soubese que os tiña. Esta era a razón pola que cando ía en coche ía a velocidades moi lentas. Estes problemas ocasionáronlle a morte por unha caída.

2024 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  |   | 253  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.