Imaxe de cabeceira

Destacaba como portada do cartel, a figura de Chelo Rodríguez, muller indispensable no labor de axuda aos presos.

O pasado venres 4 de outubro, celebrouse na zona onde se situaba o antigo campo de concentración de Rianxo, unha merecida homenaxe a todas aquelas mulleres, coñecidas como as madriñas, que foron represaliadas durante a guerra por loitar polos seus ideais, aqueles que aínda hoxe se miran con malos ollos.

Neste sentido, foron moitas as personalidades que tomaron voz neste acto tan especial, destacando por exemplo, en representación do noso instituto, o IES Félix Muriel, á actual xefa de estudos, Amparo Cereixo, así como outras moitas que se quixeron sumar a visibilizar as atroces situacións que se viviran.

Todas as que alzaran a súa voz nun silencioso berro de repulsa, amosaron verbalmente situacións de vexacións continuas, a presos e sobor de todo a presas, mulleres que eran rapadas ou mesmo violadas, para así chegar a unha conclusión común, evitar que esta triste historia se repita.

O Venres en Rianxo presentouse o libro  de Luís Rei Nuñez O libre pensamento. Este acto non podía realizarse nun lugar máis apropiado que o da vila mariñeira, posto que o contido da obra fai un percorrido pola vida do escritor que viviu en Rianxo, loitando pola identidade da súa terra e da súa lingua. O acto ademais tiña unha capa de maxia a maiores, pois as palabras do escritor resoaban entre as catro paredes onde nacía un 29 de xaneiro de 1899 o escritor Rianxeiro e onde sufriu 82 anos despois unha caída polas escaleiras que o fixo entrar nun estado de coma do que non se puido recuperar, falecendo o 15 de outubro.

Uns amigos do escritor relataron a historia do día da súa morte. Quedaran para ir velo, pois coñecían o seu estado de saúde. Deuse a casualidade de que, cando chegaron ao Hospital, atopáronse con Rafael recén falecido. A muller pídelles que baixen a cubrir a “esquela” (castelanismo moi asentado no galego, empregado por Santos, en vez de utilizar necrolóxica). Os dous homes erran ao ordenarlle ao ascensor o piso ao que deben ir, e este lévaos á planta máis baixa, onde se atopan con Rafael Dieste morto. Santos conta que non souberon que dicirlle, pero que Rafael botoulles un sorriso, algo que ningún dos dous vai esquecer. Esta anécdota foi imprescindible na presentación da súa biografía, pois deixa ver a parte humana do ilustre rianxeiro. Posto que para a xente máis nova de Rianxo, a morte do seu veciño non é hoxe un recordo palpable, todos coñecen a importancia que tivo para a súa terra e para súa lingua, pero non a súa faceta como coñecido e querido rianxeiro.

O venres 11 de outubro asistín á presentación do libro “Rafael Dieste. O libro pensamento” de Luís Rei Núñez. Este libro conta a vida apaixonante dun dos escritores máis importantes da cultura galega.

    A presentación tivo lugar na casa de Rafael Dieste, en Rianxo, ás 20:30 horas. Comezou facendo unha pequena introdución o alcalde de Rianxo, Adolfo Muíños, comentando que a casa na que estabamos aínda se atopaba en obras e que somos afortunados por poder visitala. Logo desta introdución por parte de Adolfo Muíños, tivo a oportunidade de falar Amparo Cereixo, profesora de Lingua Galega e Literatura no IES Félix Muriel, quen destacou, entre outras moitas cousas, que Rianxo é unha vila chea de cultura xa que nela residiron tres dos personaxes máis destacados da historia de Galiza: Castelao, Rafael Dieste e Manuel Antonio. Xosé Ricardo Losada, profesor de Filosofía, entre outras materias, no IES Félix Muriel, rematou a introdución citando aspectos esenciais da vida de Rafael Dieste. Finalmente, Luís Rei Núñez, escritor do libro, contounos o que supuxo escribir esta biografía e a razón pola cal decidiu escribila arredor de Rafael Dieste. Tamén contou que coñeceu ao mesmo Rafael nos seus últimos anos de vida e que visitou a súa casa.

                 Luís Rei Núñez é escritor, xornalista e político galego. Comezou a súa carreira literaria en 1982 con “Para matar ao tempo”. Ademais foi Xefe da sección de Cultura da TVG e nas eleccións municipais de 2015 foi o cabeza de lista por Marea Pontevedra, e foi elixido concelleiro. Escribiu poesía, narrativa, ensaio, literatura infanto-xuvenil, traducións, entrevistas e obras colectivas.

A obra teatral “Unha primavera para Aldara” sitúase no 1468 nun convento de Galiza, no momento en que transcorrían as revolucións irmandiñas.