Imaxe de cabeceira
Actualidade nos medios

Enlaces interesantes a medios de comunicación

Artigos nesta sección:

Como ben sabemos todos, os galegos pisan forte e deixan legado na historia. Hai milleiros de pegadas galegas ao redor do mundo mais, a que hoxe imos analizar é a precursora do movemento máis popular, que acadou máis likes nas redes e ao que se lle dedicaron máis vídeos titoriais ao redor de todo o mundo. Obviamente, chegados a este punto, xa sabemos todos a que me estou a referir, ao movemento vangardista nacido nas aldeas galegas, cuxo obxectivo é dar unha nova utilidade a obxectos que a perderan, como por exemplo unha bañeira vella e oxidada que se converte nun enxeñoso bebedoiro para o gando ou un somier antigo cuxa nova función é a de inesperado portal. Este movemento mundialmente coñecido, creado polos galegos simultaneamente en todas as aldeas e vilas da nosa terra é a primeira expresión da reciclaxe, máis concretamente dun dos tres erres, ‘Reutilizar’. Os labregos galegos, os primeiros pioneiros da reciclaxe que hoxe está a salvar o noso planeta, reutilizaban todo o que noutras partes do mundo (con, claramente, menos consciencia medioambiental) tiraban. Pero, a pesar do grande avance que supuxo, este movemento foi amplamente criticado debido ao seu impacto paisaxístico e á súa carencia de estética, nomeando esta vangarda como ‘Feísmo galego’.

Seguramente toda galega ou galego oíu falar algunha vez das Irmandades da Fala, ese grupo de intelectuais tan famoso, que axudou a prestixiar e impulsar un galego case morto para os ámbitos cultos e asoballado polo castelán, pero á hora de falar destes impulsores ou intelectuais galegos, só temos en mente figuras masculinas, como pode ser o caso de Castelao, Vicente Risco ou Otero Pedrayo, pero, onde quedaran as mulleres nestes anos?

Como moitas veces nos dixeron, a comezos do século XX, os homes que vivían en Madrid, ou nas grandes cidades, sobretodo estudantes, como podía ser o caso dos integrantes das Irmandades, vivían unha vida na que o máis común era manter encontros nos cafés para falar ou discutir sobre diversos temas e xusto foi nestes anos cando un grupo de mulleres, sen importar o que a sociedade pensara delas, sumáronse á causa e fixeron o que daquela era chamado como “cousas de homes”. Ata entón nunca se vira un grupo de mulleres pola rúa vestidas como quixeran, en bicicleta, fumando, bebendo, sendo libres…, aínda que fose unha cousa tan simple como se pode ver agora mesmo, daquela marcou a forma de ver as cousas.

O intento repetido de borrar calquera pegada feminina da historia, por parte do poder establecido polos homes, deixou nunha parte comprometido ao grupo feminino, que realmente parece visto dunha forma superficial, que non fixo nada pola arte nin pola cultura galega, ou de calquera outro país, pero seguramente moitas máis cousas das que nós cremos están pensadas por unha muller e realmente non se sabe, porque se lle atribuiu o seu éxito a un home.Todos coñecemos casos, por exemplo, J.K.Rowling, Amandine Aurore Lucile Dupin, Charlotte Brontë, Karen Blixen, entre outras moitas, estas mulleres do calibre de J.K.Rowling (considerada a escritora máis lida do mundo ca saga coñecida por todos “Harry Potter”), tiveron que buscar un pseudónimo masculino para que as súas obras se tomaran en serio e poder publicar libros sen problemas.

O transporte urbano de Ourense deixa xa no portal ás mulleres que viaxan soas de noite 

Os abusos machistas, as increpacións e os acosos ás mulleres son cousas que, por desgraza, seguen sucedendo na actualidade na que vivimos. A cantidade de abusos sexuais seguen tendo unhas cifras alarmantes, o número de mulleres asasinadas por violencia de xénero elévase ata 54, no que vai de ano, e a cantidade de mulleres que son perseguidas ata a súa casa ou increpadas pola rúa é tan elevada que nos debería de dar vergonza.

O acto de deixar no portal da súa casa ás mulleres que viaxen soas no transporte urbano, sempre que llo pidan ao condutor,  paréceme unha iniciativa perfecta e que se debería expandir por toda España. É un xesto que non costa nada, deter un autobús cando a muller o precise para impedir que se sinta insegura ou mesmo que, nos casos máis graves, sexa atacada.

A priori temos bastante claro o que é útil e o que non o é, pero está tan claro? Aquí entra en xogo o convencionalismo, pois o que para unha persoa pode ser algo útil e de vital importancia para min pode non selo e viceversa. Un exemplo claro disto é sacar o carnet de conducir. Para unha persoa sacar o permiso de circulación nada máis cumprir os 18 anos é algo importantísimo, algo que ansía, pero para outras pode ser algo sen importancia e innecesario.

Vivimos nunha sociedade na que un título universitario non garante un traballo e moito menos no ámbito da especialidade. O visto socialmente como útil nesta sociedade sería rematar os estudos secundarios obrigatorios, aprobar a selectividade coa máxima nota posible, entrar nunha carreira do ámbito científico-tecnolóxico e, ao rematala facer masters ou especializacións nese ámbito.  Desta forma o que se consegue é coñecer moita xente, saber moita teoría, pero ignorar a práctica, que sería o máis útil para a vida, porque non vai servir de nada coñecer moitos apartados teóricos sen saber como utilizalos. Ao final, todos eses anos de estudos non garanten nada.

O 18 de outubro, asistín xunto cos meus compañeiros e compañeiras do IES Félix Muriel, á presentación do libro Sempre en Galicia de Castelao traducido ao inglés, Forever in Galicia. A presentación celebrouse no auditorio de Rianxo con Craig Patterson, o tradutor da obra, xunto co director da editorial Clive Boutle.

Craig contounos que a tradución da obra Sempre en Galiza foi un longo e duro traballo que durou catorce anos, pero do cal se sentía moi orgulloso, polo feito de que cre que libros coma estes deben ser coñecidos universalmente. Ademais tivemos o privilexio de escoitar algún que outro fragmento do libro que nos leu o tradutor da obra.

Durante a presentación, Craig fíxonos saber que sente un amor especial cara Galicia. Explicounos que el cre que todos podemos ter varios “eu”, e que el un deles o ten aquí, unha parte del atópase en Galicia. Fíxonos saber que cando fala en galego se sente outra persoa.

Na sociedade actual o obxectivo de vida da maioría das persoas é gañar cartos, lograr unha fortuna coa que poder mercar máis e máis cousas materiais. Pero existe un pequeno grupo de individuos que teñen soños moi distintos. Precisamente dun deles e do seu soño vou falar a continuación, pois resultoume admirable e fermoso a partes iguais.

Vivir da danza galega, que persoas de fóra de Galicia saiban da súa existencia e lle poñan valor a parte da nosa cultura tradicional é o soño de Fran Sieira, un bailador que abandonou o seu traballo como economista para dedicarse por completo á danza tradicional de Galicia e fai un par de anos creou a súa compañía (do mesmo nome).

IMG_20181123_175432Durante moitos anos, vivimos nunha sociedade que consentía; que aceptaba o maltrato como algo cotián; que vía a violencia sexual como algo habitual; que permitía que os abusos e as agresións ás mulleres quedasen impunes. Todo isto debería ser parte do pasado, pero aínda hoxe, en pleno século XXI, temos que vivir con iso.

E non o consinto. Non consinto que me controles, que me manipules, que me humilles, que abuses de min e que me chantaxees emocionalmente. Non tolero que lles botes piropos ás rapazas, que cantes e bailes as cancións de Maluma, que non me sinta segura pola rúa, que me tires fotos na praia, que me persigas e que me toques o cú. Non soporto que me chames provocadora, que penses que os homes son racionais e as mulleres emocionais, que identifiques ás mulleres con conducir mal e que non entendas que non significa non. Non aturo que non me contrates por ser muller, que me sexa imposible romper o teito de cristal, que me menospreces dicindo que pelexo como unha muller e que penses que o meu lugar está na cociña.

Non quero vivir con medo, asustarme e notar as miñas pulsacións cando noto a alguén andar detrás de min ou a un coche pasando polo meu lado lentamente ou ter que chamar a unha amiga mentres volvo á casa.

Quero unha sociedade e unhas institucións que teñan claro que diante da violencia sexual hai dereitos: o dereito a acudir á policía e a ser informada e atendida sen prexuízos, o dereito a ir a calquera hospital e recibir a atención axeitada e o dereito a unha xustiza libre de estereotipos machistas e revitimizacións.

Escollo un home que me mire e non vexa un anaco de carne, que cante e baile as cancións de Rozalén ou Rosalía, que cambie de beirarrúa para facerme sentir máis segura, que elimine todo pensamento erróneo sobre as mulleres e que defenda un mundo no que o príncipe azul sexa substituído polo compañeiro que loite comigo.

100 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  |   | 13  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.