Imaxe de cabeceira
Actualidade nos medios

Enlaces interesantes a medios de comunicación

Artigos nesta sección:

Por primeira vez na historia, Galicia pode ver o cadro pintado por CastelaoA derradeira leición do mestre” exposta na Cidade da Cultura e traído dende Arxentina.

A obra forma parte da exposición Castelao maxistral que se pode visitar ata o 3 de marzo. A entrada é gratuíta e está aberta de martes a domingo. Ás 17:30 horas realizan unha visita comentada, o grupo máximo é de vintecinco persoas por visita, que se establecerá por rigorosa orde de chegada ao Punto de Información e Recepción do Museo Centro Gaiás.

A exposición está tendo unha moi boa acollida e reciben a redor de catrocentas visitas por día, que na miña opinión quédanse curtas.

A oportunidade é única, xa que, o cadro retornará ao Centro Galicia de Bos Aires cando remate a exposición e probablemente non volverá a Galicia. Hai moita xente que opina que o cadro non debería marchar da nosa terra pero cabe recordar que Castelao pintouno en Arxentina e regaloullo aos galegos que vivían alí.

Moitos dos abusos que se levan a cabo cada día no mundo non son denunciados. Existen distintas razóns polas que as mulleres temen facelo, sempre ligadas a cada contexto. Tendo en conta que aparentemente hoxe en día creceu notablemente o número de entidades feministas e o tema parece estar avanzando no campo da xustiza, como pode ser que só un 20% dos casos sexan denunciados?

  A principal razón pola cal moitas persoas non son quen de contar que sufriron unha violación e, polo tanto, danos psicolóxicos ademais de físicos, é a falta de apoio que reciben as vítimas. A ausencia de credibilidade cara elas por parte da sociedade ou polo sistema xudicial, convertendo á afectada na responsable dos feitos e exculpando ao responsable, favorece a inmunidade dos violadores e provoca  a inseguridade das mulleres. Vivimos rexidos por prexuízos que nos obrigan a cuestionarnos datos irrelevantes na investigación dos casos, como cando se ten en conta a vestimenta da vítima, o lugar ou o momento.

Resultado de imaxes para feminismoNestes días, máis que nunca, a palabra feminismo colle forza nas redes sociais e nos medios de comunicación, pero, que entendemos por feminismo? O feminismo é un movemento social que pide para a muller o recoñecemento dunhas capacidades e uns dereitos que tradicionalmente estaban reservados para os homes.

Na nosa sociedade, está presente o machismo dende hai moitos anos. Estamos acostumadas a escoitar que as mulleres so servimos para coidar aos cativos e facer as tarefas do fogar. Son moitas as mulleres que levan loitando dende hai anos pola igualdade entre os dous sexos. Seguramente vos soe o nome de Marie Curie, pois foi a primeira muller científica en recibir un Premio Nobel de química no ano 1911. Esta anunciou o descubrimento de dous novos elementos: o polonio e o radio. Este traballo comezouno a propia Marie e o seu marido, Pierre, decidiu abandonar as súas anteriores investigacións para axudala e apoiala en todos os seus proxectos. Esta foi unha actitude verdadeiramente envexable e sorprendente para a época na que se atopaban.

Nun día tan especial coma hoxe, 8 de marzo de 2019, non podería pasar desapercibida unha muller tan importante como foi Frida Kalho, un claro modelo a seguir. Na súa obra mostrase unha comprometida representación da forma e da experiencia feminina. Na sociedade do seu tempo, onde a supremacía do masculino constituía o sentido común, a muller xogaba un papel que claramente a supeditaba ao home. Foi das primeiras pintoras que expresou na súa obra a identidade feminina dende o seu propio punto de vista, esaxerando trazos considerados como masculinos como foron as súas cellas e o seu bigote, rexeitando a visión feminina tradicional.

Con todo isto quero dicir que houbo moitas mulleres revolucionarias que loitaron polos seus dereitos e polos seus soños, sen que ningunha figura masculina se lles puxese por riba. A labor de loitar polo que nos pertence herdámolo todas e cada unha de nós das mulleres que un día comezaron esta loita, polo que é o noso deber seguir con ela.

8M por MArta Figueira

O día da muller celébrase cada 8 de marzo para lembrar que neste mesmo día, en 1857, tivo lugar a primeira manifestación de mulleres, que saíron ás rúas de New York para protestar polas condicións inhumanas nas que tiñan que traballar nunha empresa téxtil. Ademais, anos despois, o 25 de marzo de 1911, incendiouse unha fábrica de camisas na mesma cidade. En dito accidente morreron un total de 123 mulleres, foi o desastre industrial máis mortífero de New York.

Antes desta última data, varias cidades xa bautizaran dita xornada co nome de “Día da Muller”. En Europa foi en 1910 cando, durante a 2º Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas, se decidiu proclamar o Día Internacional da Muller Traballadora.

Por outro lado, o feminismo é un movemento social e político que defende o principio de igualdade nos dereitos entre a muller e o home. Existe dende a antiga Grecia e unha das primeiras mulleres filósofas con principios feministas foi Hiparquía, que deixou o papel tradicional dado ás mulleres e comezou a usar a roupa dos homes para non seguir as tradicións da sociedade grega. Día tras día as mulleres loitamos para que se igualen os nosos dereitos cos dos homes, esiximos o mesmo salario, os mesmos roles na sociedade e non sufrir violencia polo feito de sermos mulleres.

En 1992, un locutor de radio e comentarista político conservador estadounidense, usou a palabra feminazi para referirse ás feministas; utilizado un sentido pexorativo contra o feminismo ou contra as feministas, argumentando que o feminismo non buscaba a igualdade entre homes e mulleres senón a supremacía das mulleres sobre os homes.

Nun día coma o 8 de marzo, precisamos estar unidas para reivindicar os nosos dereitos, e que esta data quede no noso recordo como o último día que mulleres e homes viviron en desigualdade. Porque negar que existen diferenzas é non asumir a realidade. Porque non precisamos gritar que somos libres, precisamos unha sociedade que non nos obrigue a ter que facelo.

Non quero cinxirme ás regras da arte! Os meus pensamentos son vagabundos, a miña imaxinación errante e a miña alma só se satisface de impresións.

Xamáis dominou na miña alma a esperanza da gloria, nin soñei nunca con loureiros que oprimisen a miña fronte. Só cantos de independencia e liberdade sairon dos meus beizos, aínda que arredor sentira, xa dende o berce, o ruído das cadeas que debían aprisionarme para sempre. Porque o patrimonio da muller son os grillóns da escravitude.

Eu, sen embargo, son libre, libre coma os paxaros, coma as brisas; coma as árbores no deserto e o pirata no mar.

Libre é o meu corazón, libre a miña alma e libre o meu pensamento, que se alza ata o ceo e descende ata a terra soberbio coma Luzbel e doce coma unha esperanza.

Cando os señores da terra me ameazan cunha mirada ou queren marcar a miña fronte cunha marca de oprobio, eu río coma eles rin, e fago, en aparencia, a miña iniquidade máis grande que a súa iniquidade. No fondo, o meu corazón é bo; pero non acato os mandatos dos meus iguais e creo que a súa feitura é igual ámiña feitura, e que a súa carne é igual á miña carne.

 ***

 Eu son libre. Nada pode conter a marcha dos meus pensamentos e eles son a lei que rexe o meu destino.

 ***

 Os remorsos son a herdanza das mulleres débiles. Eles corroen a súa existencia co recordo duns praceres que hoxe compraron a costa da súa felicidade e que mañá pesarán sobre a súa alma coma chumbo candente.

Espectros durmidos que descansan impasibles no regazo que se dispón a recibir outro obxecto que o que eles non representan, a abrazos que reciben outros abrazos que xuramos non admitir xamáis.

Dores punzantes e desgarradoras polo pasado, arrepentimentos vans, enmendas dun instante e reproducións eternas na culpa, e un desexo de virtude para o futuro, un nome honrado e sen luxar que poder entregar ao home que nos pide con sinceridade unha existencia núa de riquezas, máis pródiga en bondades e sensacións virxes.

He aquí as loitas precedidas sempre polos remorsos que velan o noso soño, as nosas esperanzas, as nosas ambicións.

E todo isto por unha debilidade.

Na actualidade, a pesar de que o feminismo está practicamente normalizado na nosa sociedade así como toda a loita pola igualdade entre homes e mulleres, a pesar diso, as mulleres seguimos sen ser iguais diante das miradas da meirande parte da sociedade. Todo isto débese en gran medida á educación transmitida de xeración en xeración, así como á cultura e á relixión.

A medida que o tempo avanza, a mentalidade da sociedade debería progresar proporcionalmente, pero isto non é así. A día de hoxe continúan existindo personas que non buscan unha solución porque directamente non ven o probelma, e outras que teñen a total seguridade de que as mulleres debemos ser discriminadas por ser inferiores aos homes, roubándonos así a liberdade en ámbitos como a vestimenta ou incluso sobre o noso propio corpo.

Nestes tempos, en que supostamente o feminismo triunfa, nos que supostamente todos somos iguais ante a lei, realmente non o somos ante a mirada dunha gran maioría de individuos, e isto débese á educación recibida de pais, profesores e da sociedade en xeral. Quen non pode negar o machismo reflectido en numerosas relixións que seguen miles, mesmo millóns, de persoas?

Os tempos avanzan apresuradamente pero parece que as mentalidades non concordan con estes e é que, a pesar de que vivimos no século XXI, moita xente segue non só crendo senón que asegurando, mesmo berrando, que as mulleres somos inferiores, roubándonos os dereitos que nos pertencen, como abortar dunha forma segura ou  vestirnos como queiramos sen ser acusadas de andar provocando. Provocando? Provocando qué? Que nos asubíen? Que nos chamen de todo? Que nos violen? Nada xustifica a violencia contra as mulleres, a violación,  o acos, a desigualdade… nin unha crenza relixiosa, nin unha peza de vestir. Nada.

En todos os lugares un pode ver animais morrendo de fame, sen fogar, con enfermidades, sucios, é dicir, abandonados. Os máis afectados son os cans e os gatos.

Antigamente o maltrato aos animais era considerado como algo normal, xa que sobre todo algúns deles eran utilizados para traballos de carga e só se vían como iso. Hoxe en día podemos dicir que a situación mellorou bastante, pero aínda así hai persoas que teñen mascotas que para eles son coma un xoguete e hai xente sen escrúpulos á que, dun momento a outro, non lle importa abandonar o seu animal de compañía, desfacerse de el. Eu aínda non consigo entender como estas “persoas”, se é que se lles pode chamar así, poden actuar con tal baixeza.

100 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  |   | 13  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.