Imaxe de cabeceira
Todos os artigos de 'Redacción'.

A suposta “imposición” do galego volve a ser tema de debate e son dúas persoas procedentes doutras autonomías, que agora viven en Galicia, as que fixeron unhas publicacións en Twitter nas cales desmontaban esta teoría da “imposición” do idioma contando a súa propia experiencia.

Unha delas é Gonzalo Ballesteros que, despois cursar un máster en Santiago, descubriu que o galego sofre unha diglosia evidente. Sempre eran os galegofalantes os que cambiaban á lingua castelá nas clases e á hora de facer traballos. El, que aprendera a desenvolverse en galego, atopouse con dificultades para ser atendido nesta lingua e afirma que se debe coidar a diversidade lingüística para que as xeracións seguintes entendan que as linguas son un patrimonio.

Por outro lado, está a andaluza Mar Fernández que tamén se atopa con incontables problemas para falar galego. Nunca lle impuxeron falar galego en Galicia, pero é certo que nalgún traballo lle prohibiron atender neste idioma. Ela mesma afirma que se pasa a vida xustificando por que fala galego mentres ve como o idioma se está perdendo.

Como conclusión, a polémica sobre a suposta imposición do galego tivo consecuencias nas estatísticas, pois indican que o idioma galego retrocede en lugar de avanzar. Con feitos como estes debese tomar conciencia da situación que vive o galego a pesar de que esta teoría quede totalmente desmontada unha vez coñecidas estas situacións tan reais como surrealistas que sofren os falantes do idioma galego e a propia lingua.

Elixir o noso futuro é unha das decisións máis importantes da nosa vida. Para algúns resulta doado; para outros, non tanto. Depende das nosas aspiracións, das influencias que recibamos na infancia ou incluso da situación económica do lugar onde habitemos.

Cando somos cativos, soñamos con ser astronautas, bombeiros, detectives… Cos anos, as nosas aspiracións redúcense a profesións máis comúns: limitamos as nosas posibilidades. Para as novas xeracións, espérase un futuro profesional pésimo. Polo tanto, tendemos a buscar saídas, desprendéndonos dos soños e, por desgraza, tamén dos nosos intereses persoais en relación aos gustos de cada quen. Onde quedan as ilusións inocentes do neno que levamos dentro? Madurar e ter os pés na terra non implica oprimir os nosos desexos co paso do tempo.

Durante a etapa escolar, obrígannos a escoller entre distintas ramas de estudo, sen ter experimentado cal é a adecuada para as nosas capacidades e ambicións. Dende o meu punto de vista, aínda se é moi novo para determinar parte do camiño da vida. De todos modos, cada día é máis necesario ter coñecemento de distintas especialidades: xa non basta con ser de ciencias ou de letras, posto que o futuro está diluíndo a liña divisoria entre as principais disciplinas e iso presiona aínda máis ás próximas xeracións.

Ademais, hai que ter en conta o apoio no ámbito familiar. En ocasións, obrígaselles aos nenos a continuar cun negocio xeracional ou simplemente a estudar un grao universitario, perdendo de vista outras saídas para formarse adecuadamente: ben comezando a traballar, estudando un ciclo, marchando ao estranxeiro para aprender unha nova lingua… Todo isto vén dado por prexuízos cara a certas profesións e por un prestixio outorgado a outras, como as relacionadas ca medicina ou co dereito.

A decisión de cada persoa depende de moitos factores e a ausencia de liberdade á hora de tomala é unha das razóns polas que existe o fracaso escolar ou o abandono de estudos superiores. O futuro non está decidido e debemos loitar polo que realmente nos fai felices e non só polas supostas saídas profesionais, por influencia da familia ou por medo ao fracaso.

O 17 de maio celébrase en España o día de internet impulsado pola Asociación de Usuarios de Internet. Celebrouse por primeira vez o 25 de outubro de 2005 e, en novembro dese mesmo ano, a Cume da Sociedade da Información, decidiu propoñer á ONU a designación do 17 de maio como o Día Mundial da Sociedade da Información, polo que se moveu o denominado Día de Internet á devandita data.

Co gran avance das tecnoloxías, varias entidades viron a necesidade de celebrar anualmente dito día para contribuír a que internet se coñeza mellor, así como para coñecer a importancia deste recurso en diversos sectores, como por exemplo na gran cantidade de posibilidades que ofrece o uso das TIC na economía.

Por outra banda, a celebración deste día é un xeito de colmar a brecha dixital, é dicir, a distinción entre aqueles que teñen acceso e internet e poden facer uso del, e aqueles que están excluídos do seu servizo.

En conclusión, as novas tecnoloxías, e entre elas internet, achégannos milleiros de facilidades á nosa vida, pero poden ser moi perigosas se non as usamos correctamente. Por iso foi creado o día de internet, para adquirir coñecemento sobre el.

As redes sociais teñen moita importancia hoxe en día. Poden facer que unha soa foto ou vídeo chegue a todo o mundo en minutos. Iso pasou cas palabras de Ana Peleteiro no programa Land Rober.

O pasado xoves 28 de marzo, Ana Peleteiro visitou o Land Rober, un programa emitido en directo na TVG. Ela é atleta, a actual campiona de Europa en pista cuberta, dende o pasado 3 de marzo.

Como consecuencia da súa vitoria, foi convidada ao programa. Alí falou un pouco sobre a súa experiencia persoal co galego, xa que marchara a Madrid e comezara a acomplexarse polo seu acento. As súas palabras reivindicativas sobre o emprego do galego foron moi aplaudidas pola maioría dos galegos e grazas ás redes sociais a súa mensaxe sobre a lingua foi moi difundida.

Sempre se falou de Gandi e o seu labor para conseguir a paz pero poucos son os que coñecen a Simone Well.

Simone Weil foi unha filósofa francesa, unha muller cuns ideais fixos e claros: conseguir a igualdade para todos e todas nunhas circunstancias que o impedían por completo. Muller pouco coñecida nos nosos tempos pero que sacrificou a súa integridade física para dar exemplo aos demais e que fosen mellores como persoas.

Nun dos seus escritos autobiográficos, Simone de Beauvoir (compañeira de Well) comentou sobre ela que : «Intrígrame pola súa gran reputación de muller intelixente e audaz. Por ese tempo, unha terrible época de fame devastara China e contáronme que cando ela escoitou a noticia, chorou. Estas bágoas motivaron o meu respecto, moito máis que os seus dotes como filósofa. Envidiaba un corazón capaz de latexar a través do universo enteiro». Estas foron unhas declaracións que expresan a bontade que tiña esta muller.

Con só vintetrés anos de idade trasladouse a un liceo para encabezar unha manifestación de obreiros, pero debido a cuestións políticas e de metodoloxía docente tivo que trasladarse outra vez xa que ela protestaba pola diferenza salarial que existía entre os distintos tipo de docentes e pensaba que debían ter o mesmo soldo, isto fixo que tivera moitos problemas cos seus compañeiros.

Con vintecinco anos e para saber de primeira man as condicións nas que traballaban os obreiros decidiu deixar o seu oficio de maneira provisional para traballar durante cinco anos como obreira nunha fáfrica de Renault., «Alí recibín a marca do escravo», afirmou. Ela fixo todo iso porque pensaba que o traballo manual tiña aínda máis importancia que o intelectual e que os obreiros non debían someterse ós intelectuais, como fixeran durante toda a súa historia

Foi unha pacifista radical e pensaba que era necesario que os pobres crearan unha revolución para ter no traballo unhas condicións menos opresivas, pero para ela esta revolución debía ser pacífica e non violenta.

Un slam é unha batalla entre poetas que loitan por ser o mellor ou a mellor da velada; os poetas teñen que seguir certas normas, o texto ten que ser propio, non poden ir acompañados de música nin accesorios, e non poden superar os tres minutos. Nun slam non hai un xurado propiamente dito, o xurado está composto pola primeira persoa que diga a resposta correcta ás preguntas realizadas pola presentadora.

O 21 de marzo celebrouse un slam na Coruña, foi un acto conxunto coa consellería de cultura de Santiago de Compostela, quen acollería aos mesmo poetas ao día seguinte no teatro principal durante o II Festival de Poesía “Alguén que respira!”.

Neste evento a presentadora, e encargada de escoller o xurado, foi Esther F. Carrodeguas, quen recitou algúns poemas da súa autoría, mais ela tomouse as súas liberdades e rompeu todas as regras do slam, unha delas foi recitar acompañada pola música de Juanma Lodo. As preguntas realizadas para escoller o xurado na Coruña foron insatisfactorias, ninguén acertou ningunha, polo cal Esther tivo que tirarlle pelotas ao público, para que reaccionaran.

Os poetas participantes foron Vanessa Glemssel, Iolanda Zúñiga, Silvia Casal, Luix Kaf, Duke Sam, Clara Cayo, Carmen Conde e Celia Parra. Os sete poetas recitaron un poema de propia autoría cunha duración menor aos tres minutos, sendo cronometrados. O xurado despois de escoitalos recitar tiña que escoller os tres mellores para unha ronda de finalistas, mais produciuse unha pequena sorpresa, un empate, polo cal tiveron que ser catro as finalistas.

Silvia Casal, Iolanda Zúñiga, Carmen Conde e Celia Parra foron as afortunadas en poder recitar de novo. As catro recitaron outro poema propio para volver ser puntuadas. Despois do reconto final a afortunada gañadora foi Iolanda Zúñiga, unha escritora viguesa, autora de Vidas post-it, Periferia, Amor Amén

Na nosa sociedade chea de redes sociais e novas tecnoloxías, de persoas que influencian e de xente influenciada, de seguidores que supostamente son os nosos amigos, qué é a amizade?

Kim Kardashian é unha persoa de influencia a nivel mundial e cun dos números máis altos de seguidores en cualquera rede social, como Instagram, Facebook ou Snapchat; pero coñece á metade de eles?  No caso dos famosos está claro que realmente ese número de “amigos” non é real; pero que é o que acontece cando miramos as redes sociais dalguén coma ti ou coma min? Realmente non coñecemos a todos, ou incluso podemos chegar a coñecelos pero só de vista, nunca de maneira máis profunda, entón quen son en realidade os nosos amigos?

Dende pequenos edúcannos afirmando que os nosos amigos son os que nos acompañan na gardería, colexio e que nos seguen acompañando durante toda esa dura etapa de cambio á que denominamos adolescencia. Un amigo din debe ser unha persoa que che acompañe nas boas pero sobretodo nas malas, debe ser o que che apoie, o que che defenda contra os teus inimigos, o que che console cando esteas triste, o que che conte uns bos chistes; pero e se todo ese concepto de amigo é so unha idealización ou unha ilusión?

Todas as actividades extraescolares que realizamos na nosa infancia son organizadas polos nosos pais de maneira que a elección desas pequenas persoas coas que pasaremos moitas tardes desfrutando da que seguramente será a nosa afección de por vida no é nosa, é só cousa do azar, casualidades da vida ou incluso unha obra premeditada dos nosos pais para que nos relacionemos coa xente que eles queiran.

Durante toda a nosa vida móstrasenos un amplo abano de posibilidades e de amizades, pero non todas estas opcións son boas, non todos os amigos son bos, non todo é ouro o que reloce, senón que nun mundo capitalista e superficial como no que vivimos todo pode ser mera apariencia e non todas as persoas que din ser os nosos amigos o son en realidade, senón que, como todo ser humano, son xente egoísta e avariciosa que cre que a nosa amizade pode ter un beneficio fora do íntimo e persoal para eles.

Os amigos pódense contar cos dedos das mans según din as nais, ao parecer Kris Jenner nunca lle transmitiu esta mensaxe á súa querida e famosa filla Kim, un amigo é unha xoia, ás veces hai que limar asperezas e imperfeccións para ver á persoa que se oculta tras unha máscara que ela mesma creou e igual despois diso, tal vez atopemos un verdadeiro amigo, non un seguidor.

339 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  | 11  |   | 43  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.