Imaxe de cabeceira
Todos os artigos de 'Redacción'.

(O Tolo entra en escena, mira ao público, comeza a chorar. As luces que nun inicio seguían a súa traxectoria, dende que chegou ao escenario ata que se situou no centro, víranse cara ó público, neste intre o Tolo comeza a berrar entre xantos desgarradores, sen ocultar a carraxe reprimida.)

TOLO: Pensamos e reflexionamos só arredor do que entedemos, do que sabiamos de antemán, do que dun xeito ou doutro forma parte de nós; do mesmo xeito que só ouvimos aquelas voces que, aínda sen chegar a ser calco directo da nosa, ben podría selo. Xa non só falo de linguas e de culturas alleas que non respectamos porque non coñecemos, nin tampouco de ideas que difiren uns milímetros das nosas e son entendidas coma unha ofensa ou, en moitos casos, como a manifestación da ignorancia dese individuo que se atreve a expresalas nun entorno “hostil” que para nós é tan familiar. Tampouco falo soamente das caracteristicas intrínsecas ao propio individuo tan xenerica e polémica coma o sexo; nin tampouco falo de características tan individuais coma a orientación sexual. E moito menos me adentrría no profundo da psique, da personalidade, do mais propio: da lanza afiada que bate con todos, ata consigo mesma, buscando a complementariedade absoluta, a cal non existe.

(As luces deixan de apuntar ao público, agora céntranse nel. Este comeza a rir, a rir dun xeito tan estridente e desquiciado que reafirma o seu papel de tolo. Comeza a sinalar ao público ao azar, pois xa non os vé. Continúa berrando, esta vez entre risas desquiciadas que amosan o máis fondo pánico.)

TOLO: Entón de que falo? De que falo se non falo do noso mentres falo de nós? Falo do mundo que nos rodea e da sua relación con nós, da nosa relación con el, do seu padecemento por nós e da nosa inconsciencia cara el. Falo do erro que envolve a nosa correlación. Falo da simbiose atrofiada e parasitaria, falo da podredume da existencia que non respecta á existencia veciña; falo de nós.

(Baixa do escenario, adéntrase no público. As luces acéndense coma se a función rematara, o cal xera desconcerto. Simboliza o realismo do tema a tratar, non se focaliza no escenario, nin no público. As luces acéndense para dar a ver que todo é real. A xente comeza a asustarse.)

TOLO: Cremos que nos pertence a bascula da xustiza e sabemos con total certeza que somos únicos capacitados para invertir no mundo, para opinar a cerca do que lle conven , coa actitude máis rancia e paternalista que podemos chegar a adoptar, tentando ser pais da nosa nai, tratandoa coma unha demente senil, coma unha vella inconsciente de si mesma a quen temos que protexer. Pero protexer de quen? De nós? Dos fillos/pais que a insultan con cada acto? Que a prostitúen e maltratan? Que abusan dela e corrompen a sua fertil dignidade? Quen somos máis que salvaxes que conseguiron crear cadeas de producion industriais, máis cruentas cá propia natureza tamén salvaxe? Quen somos máis que ególatras reprimidos, animais civilizados e cobardes respeuoso coa lei por medo as represarias, non por principios? Quen somos para xulgar a perfeción da Terra se non sabemos tan sequera ser coherentes coa nosa propia xustiza?

(A función non triunfa. A función non é función; non emociona, non divirte, non alegra, non entristece. Soamente é un tolo chiando entre o público, chorando e rindo, rindo e chorando.)

TOLO: Non somos nós os que debemos hipotetizar arredor das medidas de flexibilidade para reducir un chisquiño o quencemento global cada ano. A problemática medioambiental xa non é grave, está en colapso; simplemente o estilo de vida dunha soa especie require o sacrificio de 60 mil millóns de animais cada ano, a utilización de 137 L de auga por persoa e a desaparicón de máis de 150 especies cada día. Falamos de compravenda de emisións que so mercan os paises ricos, para contaminar máis, aos paises pobres, os cales non ían emitir GEI, pois non están industrializados . O noso planeta non é Wall Streett e non cotiza en bolsa ou polo menos non debera. Así coma o progreso non é sinonimo de progreso tecnolóxico, o progreso tecnolóxico e só e exclusivamente tecnoloxía; a nosa sociedade non precisa seguir medrando nese sentido, a nosa sociedade para progresar debe deterse, paralizarse, deixar de facer dano, se non queremos que esta sexa a nosa apocalipse; non necesitamos seguir producindo máis e máis, nin medrando industrialmente, nin levando roupa feita nunha punta do mundo e comendo laranxas producidas na outra. Unha especie progresa cando se adapta ao medio no que vive, deste modo dicimos que evoluciona. Unha especie convírtese en plaga cando coloniza o medio no que vive e resulta dañino para as demais especies. A nosa sociedade progresará cando se adapte ao seu entorno e o respete . Deste xeito tamén evolucionará moral e eticamente.

(Péchase o telón, el segue entre o público, a xente marcha asustada e desgustada por perder o tempo, el salouca.)

TOLO: O respecto e único, cara todos e cara todo ou cara ninguen e cara nada.

Ceo sen chuvia

Parece ser que o outono,

tapou con follas e con auga os doces

non tan só días, senón recordos,

dos seus ollos cor morriña.

Xa que por máis que queira,

seguirá sendo Manuel,

pola familia, polos compañeiros.

non sae a dor acumulada.

Quizáis, ela, por moito que queira quitar os tormentos,

non é capaz polo eco dun recordo difuso.

 

-        Os homes NON choran!.

Ser sen ser

Samaín, o día favorito de Manuel.

Érguese sabendo que pola fiestra,

non se espera luz, senón gozo.

Escoita no autobús as letras das

cancións que repudia, mais

non lle hai que facer. Homes…

O seu fermoso conxunto,

simula non ser un disfrace,

só unha exigua realidade.

Unha realidade que está disfrazada

Ao son do bombo escóitase:

-        MARICA, MARica, marica!

 

Rachaduras de estrelas,

sobrepasan o ceo entre tanto alcohol.

Manuel non tomara nin unha copa,

pero decidira saír esta vez maquillada.

Entre xeringas de líquido sospeitoso,

hai un corpo tirado rodeado de seres

insolentes e inxustos.

Os beizos máis vermellos,

que o labial que comprara.

Os ollos máis escuros,

que a morriña nocturna.

Un velo posto,

de forma colectiva.

- Travelo, travelo, travelo…!

   As mulleres non deben ir soas.

Menos, pola rúa de noite.

O axitación de Manuel mentres

era invadido por un descoñecido,

e os seus gritos de agonía e dor

non eran nada comparado co que escoitou.

-        As mulleres non deben ir soas.

 -        E menos ti, que non o es!

- Pásalle por ir provocando,

a ver si así para de pintar o indio,

por unha parte estalle ben,

se deixara de andar con esas mariconadas,

que mal vai o mundo.

As palabras non só existen

dentro dun Manuel en coma,

que espertaría para volver a súa infame rutina.

As palabras existían tamén,

no mundo real.

 -        Real, pero falso!

Chuvia sen ceo

Negro, non é morriña, é negro.

Máis escuro que a escuridade.

Non só dentro do obxecto de madeira,

que subiría ao ceo. Tamén,

na cara dos familiares e dos non

tan familiares. Só unha acción:

NEGRO.

Por primeira vez o negro

era descanso en Manuela.

E no negro

unha silueta

máis tinguida de bágoas

que o resto:

Pai!
(que os nenos non choraban)

 

-        Os homes SI choran…

O Faro de Vigo anunciou que o alumnado do IES Otero Pedrayo asume o reto de vivir 21 días falando durante todo o día só coa lingua propia de Galiza.

Os alumnos e profesores do IES Otero Pedrayo, iniciaron o 15 de xaneiro tres semanas falando só galego. A iniciativa produciuse no IES da Pobra do Caramiñal, hai seis anos e foi apoiada pola Secretaría Xeral de Política Lingüística.

Falar galego durante 21 días as 24 horas vai ser un avance si ou si. A vicedirectora do instituto afirma que se decidiu facer iso porque  a lingua neste momento necesita promoción e tamén reflexión. Está claro que non todos os alumnos se van a olvidar do castelán e van falar galego o resto das súas vidas, pero vai axudar a que moitos perdan o medo a empregalo e moitos outros non sintan vergoña de empregar en todos os ámbitos a lingua que empregan na casa.

Millóns de anos loitando pola supervivencia humana, para rematar creando obxectos que destrúen os membros da nosa mesma especia sen remorsos. Máquinas capaces de privarnos do noso dereito fundamental, o dereito á vida, iso si, cun bo fin. Pero, é ouro todo o que reloce?

A tecnoloxía avanza, e con ela cada día atópanse novos equipos e materiais para facilitar todo tipo de labores. Dende hai varias décadas, existen os drons, uns “robots” capaces de voar durante horas a centos de metros sobre o chan. Cada vez a ciencia permite que realicen máis labores, desde o ocio ata labores de rescate transportando persoas, e mesmo son empregados no ámbito militar. Así é, actualmente, os exércitos de distintos países empregan drons para levar a cabo labores de recoñecemento e mesmo a deposición de artefactos explosivos. Ao principio só levaban a cabo labores de recoñecemento, pero actualmente, en moitos países xa non existen intermediarios entre a máquina e a vítima, e estes encárganse de localizar o inimigo (cuxa cara foi previamente inserida na súa base de datos) e compren a súa obriga de destruílo, sen compaixón nin sentimentos, pois, ao fin e ao cabo, son máquinas non persoas. Isto lévame a pensar, ata que punto está ben que sexan as máquinas quen tomen este tipo de decisión?, resulta ético que sexa unha máquina quen arrebate unha vida?, e o máis importante, que acontece coas vítimas colaterais? Na miña opinión, este é un tema moi complexo e sensible, ao que pórlle solución non resulta doado.

Os animais. Eses seres tan interesantes, obxecto de numerosos refráns populares, como matar dous paxaros dun tiro ou coller o touro polos cornos, nos que podemos observar claramente o papel dos animais durante moito tempo na nosa sociedade.

Pero antes de profundar no tema, farei unha pregunta: cantas persoas viven con animais? Quizais sexa sorprendente que utilizara o verbo vivir cando normalmente se emprega o verbo ter. É ben sinxelo de explicar, como persoa que convive con animais día si e día tamén, do mesmo xeito que observo a situación precaria dos seus dereitos, considero que o verbo ter connota posesión, polo que podemos ter unha camiseta, unha casa ou unha leira, pero dende logo non penso que poidamos ter un animal.

Debemos facernos unha pregunta: en que situación se atopan os dereitos dos animais na actualidade? Empecemos por unha experiencia persoal: dende pequena observo como tratan as persoas maiores aos gatiños ou aos cachorros. É unha escena común no rural galego, mais acaso as autoridades actúan para erradicar esta práctica? Creo que non é necesario respostar.

Hoxe en día non deixamos de ver nos medios de comunicación día si e día tamén catástrofes naturais que arrasan poboacións arredor de todo o mundo. Son moi recorrentes as falsas promesas dos grandes líderes políticos ao respecto, ocultando un interese económico detrás delas, e sufríndoas as persoas con menos recursos económicos. Acaso non é o mesmo que haxa un terremoto nun país rico que nun país pobre?

Non podemos comparar as infraestruturas de, por exemplo, California e Haití. Os edificios do estado americano están feitos con intención de que o edificio aguante calquera tipo de movemento de terra, mentres que as edificacións de Haití están feitas con menos coidado e precisión, tendo como consecuencia unha construción moi vulnerable. San Francisco é un lugar onde os terremotos xa son algo cotiá para os seus habitantes, sobre todo para os mais lonxevos, onde no ano 2008 un terremoto de magnitude 6 sacudiu durante un minuto a cidade. Por outro lado, atopámonos co terremoto de Haití dous anos máis tarde, o cal chegou á magnitude 7 na escala Richter, e aínda que a diferenza non foi abismal, as cifras si que o foron: na cidade estadounidense as vítimas foron de cero persoas, mentres que en Haití os mortos superaron as 315.000 persoas, sendo feridas 350.000 e damnificadas outras 1.500.000.

364 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  | 8  | 9  | 10  | 11  |   | 46  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.