Imaxe de cabeceira
Todos os artigos de 'Redacción'.

Por Uxía Rial

En 1925, Vicente Risco escribiu o relato A veliña vella (parte dunha historia).
O tema deste relato é o rexeite que sofre Galicia polos seus propios fillos. Unha velliña (Galicia) encóntrase cun escudeiro que se dirixe cara ao Santo Andrés de Teixido. Esta dille que ela vai ver aos seus fillos por ver se a poden axudar a recuperar o que lle pertence e lle foi usurpado.
O primeiro dos fillos, que é avogado, dille que non ten leis para defendela. O segundo, que é escritor, dille que non pode escribir nada para ela porque deixaría de ter boas críticas e zona. O terceiro, que é un emigrante retornado das Américas, que se adica a ser un filántropo cos cartos gañados na emigración, dille que perdería os seus cartos se a defendese a ela. Por último, o derradeiro dos fillos, o labrego só se queixa, mentres agarda que veña alguén a defender os seus dereitos e a loitar contra as inxustizas que sofre. Ao final, a velliña regresa ao punto de partida, senta nunha pedra e comeza a petar nela. Aparece de novo o escudeiro, Pai Soares, de recgreso á súa tumba, despois da súa romaría.
O autor denuncia así o abandono que sofre Galicia e o galego por parte dos propios galegos.
A viaxe que a velliña realiza na procura da axuda dos seus fillos estrutúrase en tres partes: Unha presentación co encontro da velliña e o escudeiro Pai Soares, quen fai unha reverencia á velliña e os dous manteñen unha conversa, porque ambos son vellos coñecidos, doutra época histórica. Un nó, no que a velliña fala con todos os seus fillos para pedirlles axuda, se ben ningún deles se presta a colaborar con ela. Un desenlace, onde a velliña volve a encontrarse co escudeiro que volve da súa peregrinaxe. Cerrando así o círculo aberto no comezo da historia. Pero deixando unha porta aberta a través do subtítulo: parte dunha historia…

(por Sergio Otero)

Ésta é unha pregunta que moitos galegos se fan, e que case ninguén é capaz de responder, posto que as dúas son empregadas, aceptando así que os dous termos son igualmente correctos dentro da lingua galega. Por outra parte, por qué aparecerondous termos e non se usa só Galicia ouGaliza? Poisdespois de investigar en varias páxinas con información sobre o tema, cheguei a unha conclusión que creo que da resposta a estas cuestións.
Como moita xentepensa, “Galiza”soa moito máis galego e, de feito para min é un termo que se asemella máis a nosa lingua. “Galiza” e “Galicia” proveñen da evolución da palabra “Gallaecia”, posta polos romanos fai máis de dous mil anos, e que significaba “Terra dos Galaicos”. Co paso dese tempo, a palabra foi variando adaptándose á lingua da xente, un exemplo moi claro é a evolución da cidade “Caesar Augusta” que acabou chamándose “Zaragoza” (Zara-Goza) entre outros moitos casos.
Como xa se sabe, “Gallaecia” non pasou a denominarse “Galicia” e “Galiza” nun paso, senón que tivo moitas formas distintas como foron“Gallecia”, “Gallicia”, e un dato que me chamou a atención foi a desaparición da dobre l, pasando a “Galicia” e, finalmente, “Galiza”. E por qué “Galiza”?, pois porque coma o francés, o galego tende a evolucionar suprimindo o “i” final das palabras que proveñen do latín, ao contrario do español ou o italiano.

(por Aldara Muíños)

Logo de ver varios documentais e unha presentación sobre o reino de Galiza chegamos a preguntarnos se existiu de verdade este reino e de ser así, porque non aparece na historia española.

Para min é obvio que o Reino de Galiza existiu porque conservamos numerosos testemuñas históricas da autonomía e importancia do Reino de Galiza na Idade Media e tamén o prestixio da literatura en lingua galega en toda Europa fai ver que existiu de verdade durante a Idade Media.

A primeira proba que conservamos da existencia deste reino é do 411, ano no que se creou o Reino suevo de Galiza (do que formaba parte tamén León) sendo así o primeiro Reino cristián da Península Ibérica. Despois este reino pasaría a formar parte da monarquía visigoda pero non perdería a súa autonomía.
Destas datas conservamos un mapamundi do ano 946 onde se pode observar o nome de Gallaecia nunha das esquinas do mapa e separado o nome de España, indicando así que eran reinos separados e independentes. O mesmo atopamos noutro mapamundi (do Beato do Burgo de Osma) datado no ano 1086, co nome de Gallaecia ocupando todo noroeste da Península. Moitos mapas estranxeiros desta época inclúen o Reino de Galiza, porque fóra non se dubida da súa existencia.
Outra proba que temos da existencia do Reino de Galiza atopámola a comezos do século IX, cando o mesmo se enfronta a Navarra pola conquista dos territorios de Castela, o que verifica que Galiza foi un reino independente de Castela antes de que fose conquistado.

A parte das fontes históricas conservamos textos que poñen de manifesto a importancia do galego na Idade Media, sendo á vez lingua dos reis e lingua do pobo, xa que era unha lingua normalizada en todos os ámbitos que lle corresponden a unha lingua propia. Un exemplo disto pode ser como Afonso VI, rei de Galiza e León chora a morte do seu fillo en galego, a súa lingua. Tamén na literatura encontramos probas do gran prestixio co que contaba o galego, as cantigas trobadorescas de amor, de amigo, de escarnio, escribíanse en galego e era a lingua usada para estas composicións tamén fora do Reino de Galiza.

Por Nerea Grela

Cando era pequena emocionábame o 14 de febreiro, non sei, un día no que todo parece perfecto, no que os problemas ou non che invaden ou che doen menos; pero iso só pasaba cando era pequena. A medida que fun medrando funme dando conta de que o 14 de febreiro non é máis que un mero día comercial no que o Corte Inglés e catro establecementos máis se forran cunhas merdas de artículos que poñen a prezos á altura das nubes e despois estamos en crise, ollo. Aínda que no fondo sofres porque vés a todo o mundo feliz e contento namorados de alguén que lles corresponde e logo estás ti, soa.
Pero ben, eu tamén estou namorada e ese amor éme correspondido, pois ela estivo comigo dende que nacín; grazas a ela podo comunicarme, grazas a ela podo sentir o calor dun aloumiño de alguén, grazas a ela podo bicar, podo falar, podo sentirme querida, podo dar agarimos e recibilos, podo sentir morriña cando estou lonxe da miña terra; podo facer milleiros de cousas, pero algo do máis importante é que podo dicir “quérote” porque ela mo ensinou. Así que aínda que o día de hoxe me pareza unha tontería tamén quero expresar o meu amor a ela, á miña lingua, porque sei que nada nin ninguén ma vai arrincar porque estaríanme arrincando toda a miña vida, xa que ela estivo comigo dende o meu principio e seguirao estando ata o final.
Grazas por ser tan fermosa e tan útil aínda que moitos non teñan empeño en valorarche, quizais é porque es demasiado importante e valiosa e eles demasiado mexericas como para que formes parte das súas vidas, pero na miña sempre serás a máis importante, porque estou namorada de ti, miña querida lingua galega.

342 Artigos |   | 1  |   | 21  | 22  | 23  | 24  | 25  | 26  | 27  | 28  | 29  | 30  | 31  |   | 43  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.