Imaxe de cabeceira
Todos os artigos de 'Redacción'.

Atopámonos nunha sociedade con grandes avances tecnolóxicos, que ten na súa man un gran abano de posibilidades grazas ás novas tecnoloxías, pero podemos cambiar o mundo dende a casa con só dar un “gústame” nas redes sociais? Pois todo parece que si, e cada vez é unha actividade máis común para que as organizacións consigan maior difusión e doazóns.

Un dos últimos éxitos en redes deuse fai uns meses coa publicación en Instagram da foto dun ovo, co cal se pretendía romper o récord de maior números de “gústame” nunha foto, que por aquel entonces era de 18 millóns de gústame. Conseguírono? Pois case triplicaron o antigo récord, obtendo 53 millóns de gústame. Deu a volta ao mundo, e ata tivo un espazo publicitario na emisión da Super Bowl. Isto levou a moitas contas de Instagram a intentar imitar o sucedido coa imaxe do ovo, pero sen conseguir resultados virais, ata fai pouco.

Fai pouco máis de dúas semanas, fíxose viral unha imaxe na cal se amosaba unha pequena árbore coa  mensaxe “Double tap to plant a tree” (dobre clic para plantar unha árbore), e un vídeo que nos informaba de que cada minuto son cortadas máis de 28.000 árbores en todo o mundo. A mensaxe estaba clara: por cada cinco millóns de gústame plantarían 500.000 árbores. Pero quen está detrás desta páxina de Instagram? Trátase dunha compañía chamada Tentree, que loita polo medio ambiente e contra o cambio climático, tendo plantados máis de 30 millóns de árbores arredor de todo o globo. Ademais, contan cunha tenda online de roupa, e por cada venda plantan 10 árbores, que máis se pode pedir?

Todos eses recordos esvaécense

para esparexer en pó,

froito dun apodrecemento

e das espiñas que sangran:

para limparse e protexerse,

do que agora é presente e será futuro,

chorar para beber,

beber para chorar.

Mais ti, segues aí.

 Recordaría os veráns esperando paseniño,

o teu regreso tan esperado,

os veráns tan doces e amargos,

que os tiven que olvidar de tanto esperar.

Pero se a terra xa non é terra, irase ó mar.

Mais ti, segues aí.

Por todo iso, mentres olvido que olvido,

miro cun pequeno sorriso cara ti,

cun sorriso amargo e doce,

do que agora é presente e foi pasado,

choras para que beba,

bebes para que chore,

todo ese pó esvaécese,

para esparexer recordos,

froito dunhas espiñas que sangran

para apodrecer e limparse.

Mais ti, segues aí.

Minotauros, pai e nai, observan como o seu fillo xoga na area. O rostro da nai conxélase, mira ao pai, e di ‘Quen lle vai explicar agora que somos un mito.”

Relato filosófico adaptado.

  E escribo, e escribo isto coas bágoas esvarando polo meu peito, berrando ao temón de tinta que teño entre as costelas por non saber marcar o rumbo, por non impedir que chocara contra o maior dos icebergs, o xeo que non é xeo, a cristalización tépeda da auga, o desconxelamento da fantasía, do mito, da ilusión! Facendo augas en realidade.

Colisionar coa auga, coa realidade que me rodea, que me afunde e que me esmaga. Unha colisión coa infinitude do océano morno de verán. Unha colisión que a ollos do mundo é invisible, non existe, non é posíbel.

Xeo, volve! Consúmeme! Conxela a miña mente! Pon orballo nos meus ollos e folerpas que me fagan cóxegas no ventre!

Como? Como ía ser posíbel chocar coa auga? Mentres me mira, mentres se ri de min, mentres me afoga? Xa a imaxino, queda, en calma, mirándome mentres sente pena entre gargalladas, dicíndome que debín decatarme antes, chamándome parva, insinuando que son unha nena, unha nena moi nena para navegar de verdade, unha nena moi nena que só cre en lendas de piratas e monstros mariños, unha nena moi nena que ve no seu reflexo unha serea, unha nena moi nena, moi nena, moi nena. Tan nena que facía un bambán da varanda do barco e un lenzo da vela! Tanto que crin ao cheirume salgado cando me dicía que pechara os ollos para escoitalo.

Mais agora, escribo, e escribo cos beizos mollados na suor do mar, escribo sobre o devalar das mareas, atravesando o mundo sen cambiar de posición, deixando versos de carraxe no seu ronsel por espertarme dos mellor dos soños, por perturbar a miña alma mentres “facía o vivo”, máis mergullada que nunca, por non deixar que vira o iceberg que me destruiu, o iceberg máis grande de todos, o iceberg derretido que sempre me rodeara, a realidade.

Por iso agora choro lágrimas salgadas, porque quero volver ser unha nena moi nena, moi nena, mo nena.

A privacidade é considerada como un dereito fundamental nunha sociedade democrática. Pero, pode existir a privacidade nun mundo dixital no que cada acción deixa rastro? Cando Mark Zuckerberg, fundador de Facebook, advertiu nun entrevista en 2010 de que a privacidade morrera, acusárono de esaxerado. Hoxe, nove anos despois, podemos asegurar que esa afirmación é máis […]

Nº 1

 Facía frío.

 El xa non o notaba pero era un frío que chegaba aos ósos e conxelaba o sangue nas veas.

 O tipo de frío que che roubaba o alento con cada expiración que dabas, deixando que os teus pulmóns abandonasen o aire nunha nube de néboa que se esvaecía suavemente.

 O atardecer comezaba a mostrarse sobre os altos e grandes montes que rodeaban a súa ubicación.

 Era unha fermosa vista.

 O último que ía ver

Quizais debería volver a pedir axuda?

 Mirou as súas pernas conxeladas e entumecidas coa consideración de alguén delirante.

 Fíxose a escuridade.

 Nº2

 O sol tocaba a súa pel, non con suavidade, senón co ardente roce dunha amante fría, cunha queimadura dolorosa.

 A súa pel estaba vermella e rogou pola fría noite; pero a estrela aínda dominaba o alto do ceo.

 Caeu de xeonllos e elevou a súa mirada ao ceo antes de cerrar os ollos.

 Sentiuse cansado e sedento, o seu corpo non quería dar un paso máis.

 Caeu de lado na moldeable area.

 As súas pálpebras volvéronse a abrir. Non caeron bágoas cando a area entrou nos seus ollos, xa non tiña líquido nin para iso.

 Mirou á distancia, grandes árbores verdes apareceron no alto dunha duna.

 Un sorriso creceu nos seus murchos beizos.

 Fíxose a escuridade.

Mostrou os dentes nun sorriso cálido ao cliente entrante e a súa doce voz saiu con suavidade da súa boca.

Case puido ver como se fundía co home.

Vocalizou cada sílaba con coidado, desfrutando de cada reacción que lle causaba ao novo. Moveu os seus beizos sensualmente e os ollos do xove dirixíronse a eles.

Esta noite tería compañía.

O rapaz foise feliz con esa promesa, un salto no seu paso e as compras que viñera facer olvidadas.

Esta noite tería compaía.

Preguntouse como reaccionaría o mozo cando soubese o que ía facer con el.

Pasou súa lingua polos seus afiaos dentes.

Esta noite terá unha gran cea.

Levaba aquí, esperando, moito tempo xa.

Anos quizais, anos terriblemente longos e solitarios.

Ás veces, tiña a sensación de felicidade, pequenos momentos luminosos na bruma da súa existencia. Luminosos e breves, como o seu último bico.

Mirou as súas pálidas mans sen comprender nada, case esperaba que houbese gretas na extensión branca da súa pel, algo que mostrase o quebrada que se atopaba no interior.

 Nas súas mans había unha liña de líquido vermello. Líquido da vida que ía secando.

 Nada máis.

 O de sempre

 [O inevitábel]

 O seu sufrimento.

Baixou as mans ao seu regazo, sen importarlle a mancha que deixaba no seu vestido. Non importaba, era un vello, non duraría moito.

Alí, sentada na cadeira de bonita madeira escura, nunha gris habitación chea de pozas dese líquido vermello, a súa branca e fráxil figura resaltaba de maneira fermosa. Unha luz entre a escuridade, parecía dicir a estancia.

Só parecía desequilibralo todo as manchas vermellas na muller, estendidas polo seu corpo. O único toque de cor que parecía haber nela.

Preguntouse canto tempo tardaría en rematar todo.

Hai uns meses, vin no xornal un artigo de Cristina Gulías Ogando e decidín escribir este texto tratando o mesmo tema do ela falaba: os feminicidios.

Amencemos día si e día tamén con preocupantes noticias: unha máis de nós foi asasinada. Outra muller máis, cuxos soños e ilusións lle foron arrebatados. Outra muller máis, cuxos padres terán que sufrir a máis horrible dos pesadelos: enterrar a unha filla. Outra muller máis, vítima dun sistema patriarcal que non busca solucións. Outra muller máis, vítima desta sociedade.

Hai unhas semanas, na gala dos Goya, a directora premiada Arantxa Echevarría afirmou no seu discurso que o grao de madurez dunha sociedade mídese polo sitio que ocupa a muller nela. Isto debe provocar no espectador unha reflexión: que lugar ocupamos as mulleres na nosa sociedade? Observando feitos como a existencia do teito de cristal, a idealización vendida en anuncios e películas ou a sentencia do caso da Manada, podemos facernos unha idea do papel que se nos atribúe.

342 Artigos |   | 1  | 2  | 3  | 4  | 5  | 6  | 7  |   | 43  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.