Imaxe de cabeceira
Todos os artigos de 'Redacción'.

Xa van 50 venres negros. 50 venres nos que os traballadores e traballadoras da TVG se visten de negro para chamar a atención sobre a manipulación informativa, o desmantelamento dos medios públicos e as dificultades para desenvolver o traballo con criterios profesionais.

O colectivo integrado polos traballadores da Televisión de Galicia e da Radio Galega reivindican cada venres valores tan importantes como a honestidade e a liberdade, e que estes mesmos se poidan ver reflexados nos medios de comunicación que vemos e oímos cada día, libres de todo tipo de manipulacións.

Deste xeito, o colectivo creou un lema #DefendeAGalega que utilizan nas redes socias, o único medio que lles permite chegar aos cidadáns e que estes coñezan o que se está a vivir na televisión, situación que eles mesmos definen como “o silencio do resto dos medios de comunicación”

As relacións sentimentais nos tempos que corren pouco ou nada teñen que ver a cómo eran fai un século, xa que por sorte, tanto a sociedade como a maneira de ver o amor, evolucionaron.

Antigamente o amor, en gran parte dos casos, era finxido. Os mozos casaban en matrimonios de conveniencia, nos cales os que saían gañando eran os pais. O papel da muller na relación limitábase a ser o da criada, a que limpaba, a que facía de comer, a que criaba aos fillos, a que compracía o seu marido… mentres este traballaba ou pasaba o tempo. Durante a maior parte do século XX tanto en medios de comunicación como en música ou cine consolidouse a idea do amor romántico, cheo de mitos que non tardaron en gañar opositores.

Co paso das décadas, estas ideas comezaron a cambiar, por sorte. A partir dos anos 60 popularizouse o movemento Hippie, que dende os Estados Unidos defendía entre outras moitas cousas, a revolución sexual. Este movemento brindou apoio á loita pola igualdade de xéneros, de razas e da aceptación da homosexualidade. Desta maneira, as relacións amorosas apartáronse do tradicional e politicamente correcto daquela época. Estas ideas transmitíronse por todo o mundo co paso dos anos, aínda que nos medios de comunicación seguía habendo un certo rexeitamento ao que non era tradicional, e un gran exemplo foron películas como A Bela Durminte,ou A Bela e a Besta, onde mulleres débiles esperaban a que o seu salvador as rescatase, ou eran secuestradas por seres dos que acababan namorándose, comercializándose así o amor romántico.

Por sorte, as novas xeracións teñen diferentes formas de pensar e saben que non todo vale. Inténtasenos vender que os celos son sinal de amor e non de posesión; que o amor todo o pode… Cabe destacar o mito do prototipo de parella que se nos impón nos medios: a maior das parellas que saen na televisión son unha parella hetero, branca, con tres fillos e felizmente casados, mais a realidade é moi diferente. A diversidade na parella pode ser infinita, poden ter fillos ou non, non hai necesidade de matrimonio… algo poucas veces visible na televisión, que cando opta pola diversidade, esta está chea de estereotipos.

O feito de poder elexir a nosa parella parécenos tan cotidián e normal que, na actualidade, non consideramos a opción que antigamente usaban máis a miúdo: a elección do outro membro da túa relación polo dedo do teu titor legal. A elección non recaía en ti e, se o facía, acostumaba ser co veciño, esa persoa que coñecías dende a infancia. Quen mellor para ser a túa parella senón?

 Afortunadamente, os tempos cambiaron, a tecnoloxía actual permítenos comunicarnos con maior facilidade e relacionarnos con xente de diversos gustos e afeccións, aínda que sexan do outro lado do planeta. É unha maneira de crear novos vínculos sen ter que depender só das persoas que coñecemos no pobo.

Ademais, a propia sociedade evolucionou. Fai uns anos a ninguén se lle ocorrería dicir que era homosexual, pansexual, demisexual, asexual… ou que o seu corpo, a súa apariencia física, non conincidía co que era, co que sentía. De confesalo, suporía unha caída directa ao pozo dos `parias´ e incluso ser considerado un enfermo mental. É, dende logo, unha sorte que evolucionásemos e aceptásemos dunha vez as distintas orientacións e identidades sexuais; agora podemos estar con quen queiramos.

Supoño que todos na nosa vida probamos ou imos a probar o alcohol. Unha das primeiras veces é cando os nosos pais nos deixan mollar os labios no seu “cubata” para ver a nosa reacción, ou cando saímos de festa e vemos aos de demais facendo botellón ou bebendo unha copa. Ese momento inflúenos, lévanos a realizar a mesma acción. E así se repiten os feitos xeración tras xeración.

É certo que cada vez os menores empezan antes a tomar bebidas alcohólicas, ao redor dos trece anos. Comezan por facer  a graza, ben sexa porque se queiran sentir máis maiores, por facerse os “guais” , integrarse no grupo ou calquera outro motivo, pero despois cada vez van tomando máis e máis. Os pais deixan saír os fillos a unha idade pouco avanzada, pode ser porque eles pensen que van ás festas do pobo, pero en realidade pode que rematen indo aos “pubs” nos cales entran facilmente, xa que os porteiros non soen pedir o carné de identidade ou se preguntan a idade e son menores,  permiten igualmente pasar pero só un tempo determinado.

Acostúmase vender alcohol a menores en tendas ou nas cantinas das verbenas. Despois sorpréndenos ver pola rúa a adolescentes de catorce anos bebendo sen temor a que os vexan ou mesmo vomitando ou tirados polo chan.

Fai 45 anos, nun 25 de abril de 1974 un grupo de militares comezou unha revolución que marcaría a historia e se convertería nunha das rebelións máis importantes: a revolución dos caraveis.

Portugal levaba dende 1926 sumido nunha ditadura que se denominou “Estado Novo” ou “Salazarismo” debido ao nome do seu gobernante Oliveira Salazar. Unha ditadura que como todas, exerceu represión sobre aqueles que non pensaban como eles e que privou todo tipo de liberdades encarcerando a aqueles que loitaban e se negaban a vivir nesa situación , tal e como se fixera durante a ditadura nazi en Alemaña, a fascista en Italia e a franquista que aínda continuaba vixente en España.

Neste país sumido nunha depresión política, cultural e económica as esperanzas nun futuro diminuían así como aumentaba o descontento do pobo. En 1968 e tras a morte ditador Salazar, chegou ao poder Marcelo Caetano que fixo promesas sobre un goberno democrático que nunca chegou. O malestar xeneralizado fíxose evidente e uns militares decidiron o 25 de abril, ao son da canción “Grandôla, vila morena” de José Afonso, iniciar un golpe de estado. A pesar de que estes indicaron aos cidadáns que non saíran ás rúas, o pobo decidiu apoiar a rebelión, entre eles atopábase unha muller que decidiu repartir caraveis entre a xente. Dende este momento pasarían a ser o símbolo desta revolución. Deste xeito, fronte a esta situación o gobernador cedeu. Así converteuse na revolución que conseguiría acabar cun réxime ditatorial sen ter que disparar unha soa bala.

Hai xa un mes, o sábado 27 de abril o equipo feminino cadete do Club de Remo de Rianxo logrou a clasificación para a final do campionato español deste deporte. Quedaron primeiras da súa tanda superando a rivais do País Vasco e lograron o mellor tempo xeral. Este tempo levounas a que ese domingo remaran en Vigo a gran final.

O ser humano, leva coleccionando animais dende as antigas civilizacións, cando emperadores e reis tíñanos para o seu propio entretemento. Foi en Viena, Austria, onde se inaugurou o primeiro zoolóxico en 1752. Dende entón, convertéronse nun lugar habitual de visita nas cidades. A necesidade ou non da existencia destes lugares leva xerando debate dende fai décadas. Salvo o divertimento dos visitantes, eu non vexo ningunha necesidade real para que estas institucións sigan funcionando.

Un dos argumentos máis repetidos a favor da permanencia destas instalacións é que serven para mostrar aos visitantes a enorme diversidade de especies animais que hai no mundo e así ver aquelas que na vida real nunca poderían facelo, concienciando á xente da importancia da conservación das especies. No mundo globalizado no que vivimos, coñecedores dos problemas ambientais que estamos creando e da imparable extinción dos animais, vexo pouco razoable e ético seguir mantendo estes cárceres animais só para o desfrute da sociedade. Grazas á rede, todas as especies do mundo poden ser coñecidas sen necesidade de encerralas en recintos para observalas.

Brancaneves, Cincenta ou Aurora. Todas elas, aparte de ser princesas Disney, presentan nas súas historias unha característica común: un príncipe. Un príncipe que resucita a Brancaneves, un príncipe que salva a Cincenta da súa miserable vida ou un príncipe que esperta a Aurora do seu profundo soño. As súas historias representan a idea do amor perfecto e inalcanzable da sociedade de consumo.

Quen non escoitou algunha vez o dito de encontrar ao teu príncipe azul? Antes de profundar no tema, é necesario aclarar que este non existe (como dicía miña tía nun ton cómico, o príncipe azul son os pais). Non é o único produto da sociedade de consumo relacionado co achado do amor perfecto. Durante décadas, dende Grease ata High School Musical, a industria do cinema provocou que millóns de nenas quixeran encontrar ao seu Danny Zuko ou ao seu Troy Bolton, personaxes irreais, froito da imaxinación de Hollywood.

Este mito do amor perfecto funde as súas raíces no mito da media laranxa, exposto xa polo filósofo grego Platón no século V a. C., na súa obra O Banquete. Menos mal que voces como John Lennon intentaron, coas súas palabras, cambiar esta visión onírica sobre o amor na sociedade de consumo: non nos contaron que xa nacemos enteiros, que ninguén na nosa vida merece cargar nas costas a responsabilidade de completar o que nos falta.

417 Artigos |   | 1  |   | 9  | 10  | 11  | 12  | 13  | 14  | 15  | 16  | 17  | 18  | 19  |   | 53  | 
*
Nesta WEB utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor,
rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.